Θ Ε Ρ Μ Ο Π Υ Λ Ε Σ της Δ Ο ΞΑ Σ,β΄μέρος

 

Είναι Αύγουστος του 480 π.Χ. Σύννεφα πολέμου έχουν σκεπάσει τον ουρανό της Ελλάδας. Οι Πέρσες, με επικεφαλής τον ίδιο τον βασιλιά τους, τον Ξέρξη, απειλούν για δεύτερη φορά την ελευθερία των Ελλήνων. Οι Έλληνες, υπό την καθοδήγηση του Λεωνίδα, έχουν καταλάβει τα στενά των Θερμοπυλών για να σταματήσουν την προέλαση του περσικού στρατού.

διαβάστε το πρώτο μέρος ...https://ellinoniroes.blogspot.com/2025/08/blog-post_9.html

Γ΄ ΜΕΡΟΣ .https://ellinoniroes.blogspot.com/2025/08/blog-post_13.html

 

 

γράφει ο Θάνος Δασκαλοθανάσης 

Σε μια επίδειξη περιφρόνησης που αγγίζει τα όρια της αλαζονείας, οι Σπαρτιάτες συνεχίζουν το καθημερινό τους πρόγραμμα: γυμνάζονται και περιποιούνται, όπως έμαθαν από μικροί. Ο Ξέρξης πληροφορείται όλα αυτά από τις αναφορές των ανιχνευτών του. Δεν μπορεί να πιστέψει ότι υπάρχουν Έλληνες που θα τολμήσουν να του αντισταθούν.

Στέλνει απεσταλμένους στον Λεωνίδα και τον καλεί να υποταχθεί, με αντάλλαγμα να τον κάνει ηγεμόνα όλης της Ελλάδας, υποσχόμενος δώρα και πλούτη. Ο Λεωνίδας αρνείται. Προτιμά να πεθάνει παρά να γίνει τύραννος της πατρίδας του. Του απαντά πως αυτός και οι Έλληνες έχουν μάθει να αποκτούν και να διατηρούν τα εδάφη τους πολεμώντας στο πεδίο της μάχης.

Ο Πέρσης βασιλιάς οργίζεται και απειλεί με ολοκληρωτικό αφανισμό.
Τότε ο Λεωνίδας θυμάται τον χρησμό: ή θα καταστραφεί η Σπάρτη ή θα πεθάνει στη μάχη ο βασιλιάς της. Αναλογίζεται την κρισιμότητα της στιγμής. Είναι η δική του σειρά να οργιστεί. Και απαντά: «Μολών λαβέ».

Ο Ηρόδοτος μας παραδίδει ότι ο Ξέρξης περίμενε τέσσερις ημέρες, ελπίζοντας πως οι Έλληνες θα φοβηθούν και θα αποχωρήσουν. Πιθανότατα, εκτός από αυτό, περίμενε και τον στόλο του, ώστε να αποβιβάσει στρατιώτες στα μετόπισθεν της φρουράς των Θερμοπυλών.

 

Την ίδια ώρα, στα στενά του Αρτεμισίου, ο ελληνικός στόλος είχε παραταχθεί για να εμποδίσει τον περσικό να παρακάμψει τις Θερμοπύλες και να αποβιβάσει στρατεύματα στα μετόπισθεν. Για τρεις συνεχόμενες ημέρες, Έλληνες και Πέρσες ναυμάχησαν σκληρά. Οι συγκρούσεις ήταν αμφίρροπες, με τα ελληνικά πλοία να εκμεταλλεύονται τη γνώση των στενών και την ανώτερη ναυτοσύνη των πληρωμάτων τους.

Όμως, όπως και στις Θερμοπύλες, έτσι και εδώ ο καιρός έπαιξε τον ρόλο του. Θύελλες και κύματα σάρωσαν τα παράλια της Μαγνησίας, βυθίζοντας δεκάδες περσικά πλοία πριν καν προλάβουν να εμπλακούν στη μάχη. Παρά την αριθμητική τους υπεροχή, οι Πέρσες δεν κατάφεραν να πετύχουν την αποφασιστική διάσπαση που επιδίωκαν.

Το στενό των Θερμοπυλών ήταν μια στενή λωρίδα γης που συνέδεε τη Θεσσαλία με τη Στερεά Ελλάδα. Στη μία πλευρά υψώνονταν τα βουνά, στην άλλη απλωνόταν η θάλασσα. Το κεντρικό τμήμα, γνωστό ως Μέση Πύλη, είχε πλάτος περίπου 15 μέτρα, ενώ στα δύο άκρα βρίσκονταν η Ανατολική και η Δυτική Πύλη.

Οι Φωκείς, κάτοικοι της περιοχής, ενημερώνουν τον Λεωνίδα για την ύπαρξη ενός μονοπατιού μέσα από τα βουνά. Το μονοπάτι αυτό, γνωστό ως Αναπαία Ατραπός, παρέκαμπτε τα στενά και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για κυκλωτική κίνηση από τους Πέρσες. Ο Λεωνίδας αναθέτει στους Φωκείς να το φυλάξουν. Εκείνοι δεσμεύονται, αλλά δεν το οχυρώνουν επαρκώς.

Θα αποδειχθεί το μοιραίο λάθος...

Η υπεράσπιση του Στενού των  Θερμοπυλών κράτησε τρεις μέρες.Αρχικά οι Πέρσες πίστεψα ότι θα απωθήσουν τους Έλληνες και μόνο με τη θέα της τεράστιας στρατιάς τους,ωστόσο όπως θα αποδειχτεί το εξαιρετικά μικρό πλάτος του στενού στο κεντρικό του τμήμα,δεν τους άφηνε περιθώρια να εκμεταλλευτούν το αριθμητικό τους πλεονέκτημα.

Ο ίδιος ο Ξέρξης αντιμετωπίζει με περιφρόνηση το μικρό μέγεθος  του ελληνικού στρατού.Ο Ηρόδοτος μας παραδίδει ότι ο βασιλιάς διέταξε δυο "μεραρχίες" Μήδων(περί τους 20.000 άνδρες να προελάσουν,να αιχμαλωτίσουν τους Έλληνες και να τους φέρουν μπροστά του.

Ο Λεωνίδας ετοιμάζει τους οπλίτες του. Προχωρούν στη μάχη με παιάνες και πολεμικές κραυγές, ήχους που τους εμψυχώνουν, τους συγκεντρώνουν και τους βοηθούν να ελέγξουν τα νεύρα τους.

Η φάλαγγα κινείται αργά και αποφασιστικά, οι πολεμιστές παραταγμένοι ώμο με ώμο, με την ασπίδα να καλύπτει το μεγαλύτερο μέρος του σώματός τους και να προστατεύει και τον διπλανό τους. Αν τους έβλεπε κανείς από μακριά, θα νόμιζε ότι κινούνται τεράστιοι, κυκλικοί, μεταλλικοί δίσκοι που προελαύνουν ενωμένοι προς τον εχθρό.

Οι Μήδοι, βλέποντας τους Σπαρτιάτες, αρχίζουν να βάλλουν εναντίον τους με καταιγισμό βελών. Έκπληκτοι όμως διαπιστώνουν ότι δεν προκαλούν απώλειες· τα βέλη πέφτουν επάνω στους Λακεδαιμονίους σαν το χαλάζι, αλλά οι μεγάλες ασπίδες τους τους προστατεύουν αποτελεσματικά.

Οι τρεις πρώτες σειρές των Τριακοσίων χαμηλώνουν τα δόρατα. Η λακωνική παράταξη μετατρέπεται σε έναν ενιαίο τοίχο από μέταλλο και ανθρώπινη δύναμη. Οι Μήδοι παρατούν τα τόξα και πιάνουν τα ακόντια. Πολλοί λιγοψυχούν και οπισθοχωρούν, αλλά οι πίσω γραμμές τους πιέζουν να προχωρήσουν. Δημιουργείται συνωστισμός· τότε οι Σπαρτιάτες προτάσσουν τα δόρατά τους και αρχίζουν να δορατίζουν τους εχθρούς.

Κάποια στιγμή έρχονται σε επαφή σώμα με σώμα. Με τις βαριές, μεταλλικές ασπίδες τους οι Σπαρτιάτες σπρώχνουν και αποκρούουν τους αδύνατα οπλισμένους αντιπάλους. Είναι κάτι που το ξέρουν καλά· μια ολόκληρη ζωή εκπαιδεύονται για αυτήν τη στιγμή. Σπρώχνουν με την ασπίδα, και με το ξίφος τους εξοντώνουν όποιον βρεθεί μπροστά τους.

 

Μέσα στο στενό των Θερμοπυλών το πλεονέκτημα της αριθμητικής υπεροχής χάνεται για τους Πέρσες.Επιπλέον δεν έχουν εκπαιδευτεί σε μάχη τετοιου είδους σώμα με σώμα.Οι Σπαρτιάτες κινούνται σαν ένα άνθρωπος που διεμβολίζει,συνθλίβει και ποδοπατά οποιονδήποτε αντίπαλο βρει στο πέρασμά του.Οι Ασιάτες πέφτουν κάτω νεκροί ή ποδοπατημένοι,οι πίσω σειρές τους καρφώνουν στο έδαφος με τους σουρωτήρες των δοράτων τους.Την ίδια τύχη με τους Μήδους έχουν και οι Κίσσιοι που ακολουθούν.

Ο Λεωνίδας διατάζει τη φάλαγγα να επανακάμψει στο σημείο εκκίνησης κοντά στο τείχος των Φωκέων,είναι γνωστό ότι υπήρχε νόμος σπαρτιατικός που απαγόρευε την καταδίωξη των αντιπάλων.Οι άλλοι Έλληνες που βλέπουν τη μάχη,ξεσπούν σε πανηγυρισμούς.

Ο Ξέρξης είχε συγκροτήσει ένα σώμα στρατιωτών με στενή συγγένεια προς τους νεκρούς του Μαραθώνα. Πίστευε ότι η μανία τους για εκδίκηση θα τους απέτρεπε από το να εγκαταλείψουν το πεδίο της μάχης. Αυτοί οι Πέρσες ήταν οπλισμένοι με τόξα, ακόντια και ένα είδος πέλεκυ με αιχμή. Συνήθως παρατάσσονταν πίσω από ένα σώμα δορυφόρων στρατιωτών που τους προστάτευαν με μεγάλες ασπίδες από καλάμι. Η τακτική αυτή ήταν αποτελεσματική σε μεγάλες, ανοιχτές πεδιάδες, όχι όμως στο στενό των Θερμοπυλών.

Ο Λεωνίδας ανασυντάσσει τους άνδρες του και τους δίνει νέο σύνθημα επίθεσης. Εδώ πια δεν επρόκειτο για μάχη, αλλά για μαζική εκτέλεση των Ασιατών.

Πρέπει να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της μάχης, οι Σπαρτιάτες και οι άλλοι Έλληνες πολεμιστές εναλλάσσονταν στην πρώτη γραμμή, ώστε να πολεμούν πάντα ξεκούραστοι άνδρες. Με αυτόν τον τρόπο γινόταν οικονομία και συντήρηση δυνάμεων.

Ο Ξέρξης, που παρακολουθούσε τη μάχη, ήταν έξαλλος, αλλά δεν μπορούσε να επέμβει.Λέγεται ότι τρεις φορές αναπήδησε στον θρόνο του,αντικρίζοντας τη σφαγή των ανδρών του. Ο στόλος του είχε κακοπάθει, όλες οι επιθέσεις του είχαν αποτύχει και το ηθικό των Περσών βρισκόταν στο χειρότερο σημείο.

Συνεχίζεται...