Δημήτριος Ι Τ Σ Ι Ο Σ,ο ήρωας των Οχυρών

 

Ο Λοχίας Δημήτριος Ίτσιος είναι, ίσως, η πιο συγκλονιστική και ηρωική μορφή της "Μάχης των Οχυρών", γράφοντας τον επίλογο στον πόλεμο του ’40. Ο τριανταπεντάχρονος έφεδρος λοχίας, ντόπιος από τα Άνω Πορόια, βγαλμένος λες μέσα  από τις πιο ηρωικές σελίδες της ελληνικής ιστορίας, έμεινε αμετακίνητος στη θέση του. Αρνήθηκε να παραδοθεί, παρότι αυτό θα ήταν το αναμενόμενο και σίγουρο, προκάλεσε βαριές απώλειες στους Γερμανούς και βρήκε ηρωικό θάνατο, υπερασπιζόμενος μέχρι τέλους τη δική του γη.

γράφει ο Θάνος Δασκαλοθανάσης 

 

 

 Στις 5.30 της 6ης Απριλίου 1941 ισχυρές γερμανικές δυνάμεις άρχισαν την επίθεση κατά της Ελλάδας με κρούσεις στην οχυρωματική γραμμή της Κεντρικής Μακεδονίας στη λεγόμενη  «Γραμμή Μεταξά».Αν και η επίθεση ήταν ισχυρή,με σφοδρούς κανονιοβολισμούς,προώθηση αρμάτων και πεζικάριων με την υποστήριξη αεροπορίας, οι εχθροί συνάντησαν ισχυρή αντίσταση που δεν την περίμεναν.Τα οχυρά της «Γραμμής Μεταξά» αντιστάθηκαν σθεναρά για τρεις μέρες.

 Ο Δημήτριος Ίτσιος γεννήθηκε στις 5 Απριλίου 1906 στα Άνω Πορόια Σερρών, βλάχικης καταγωγής. Ως παιδί, έζησε σε μια Μακεδονία που βρισκόταν ακόμη υπό οθωμανική κατοχή. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, κατατάχθηκε στον ελληνικό στρατό ως έφεδρος υπαξιωματικός. Στις 6 Απριλίου 1941, την ημέρα της γερμανικής εισβολής, υπηρετούσε με τον βαθμό του Λοχία και είχε την ευθύνη της διμοιρίας πολυβόλων που επάνδρωνε τα πολυβολεία Π7 και Π8 στην Ομορφοπλαγιά του όρους Μπέλες. Η αποστολή του ήταν να καλύψει την υποχώρηση των ελληνικών δυνάμεων και, όταν αυτό θα ήταν εφικτό, να αποσυρθεί μαζί με τους άνδρες του.

Αντί όμως να αποχωρήσει, ο Ίτσιος αποφάσισε να παραμείνει στη θέση του. Διέταξε τους περισσότερους άνδρες να φύγουν και έμεινε με δύο συντοπίτες του. Υπό συνεχή κανονιοβολισμό και επιθέσεις από καταδυτικά βομβαρδιστικά Στούκας, το Π8 κράτησε τη θέση του. Μέσα σε λίγες ώρες, οι τρεις υπερασπιστές εκτόξευσαν χιλιάδες σφαίρες, προκαλώντας βαριές απώλειες στους Γερμανούς,κατά μαρτυρίες, γύρω στους 250 νεκρούς, μεταξύ των οποίων και ο αντισυνταγματάρχης Έμπερχαρντ Έμπελιγκ.

Όταν τα πυρομαχικά εξαντλήθηκαν, το πολυβολείο σίγησε. Οι Γερμανοί πλησίασαν και περικύκλωσαν τη θέση. Από εδώ και πέρα, οι πηγές διαφέρουν για τις τελευταίες στιγμές του Ίτσιου.

 

Πρώτη εκδοχή – Άμεση θανάτωση στη σύγκρουση:

Σύμφωνα με την πρωτογενή μαρτυρία του συμπολεμιστή του, Ιωάννη Κοζάρτση, κάποιος – Έλληνας ή Γερμανός – φώναξε στα ελληνικά ότι οι υπερασπιστές μπορούσαν να παραδοθούν χωρίς κίνδυνο. Ο Ίτσιος δεν πείστηκε. Άρπαξε μια αραβίδα και βγήκε από το πολυβολείο, αποφασισμένος να συνεχίσει τον αγώνα. Λίγο αργότερα ακούστηκε ένας πυροβολισμός. Οι δύο άνδρες που είχαν απομείνει μαζί του βγήκαν με τα χέρια ψηλά και τον βρήκαν πεσμένο μπρούμυτα, χτυπημένο στο κεφάλι. Κάλυψαν το σώμα του με τη χλαίνη του και οι Γερμανοί τους άφησαν να αποχωρήσουν.

 

Δεύτερη εκδοχή – Εκτέλεση κατόπιν σύλληψης:

Άλλες πηγές αναφέρουν ότι ο Ίτσιος συνελήφθη ζωντανός και οδηγήθηκε μπροστά στον Γερμανό στρατηγό Φέρντιναντ Σόρνερ. Εκείνος τον ρώτησε αν ήταν ο επικεφαλής, τον συνεχάρη για την ανδρεία του και πρόσθεσε: «Μου στοίχισες πάνω από διακόσιους άνδρες. Τώρα πρέπει να κάνω κι εγώ το καθήκον μου». Διέταξε τους άνδρες του να σταθούν σε στάση προσοχής και τον εκτέλεσε με μία σφαίρα στο κεφάλι.

 

Μετά τον πόλεμο, το 1946, η σύζυγός του εντόπισε και μετέφερε τα οστά του στα Άνω Πορόια. Η ελληνική Πολιτεία τον προήγαγε τιμητικά σε Επιλοχία και του απένειμε το Αργυρό Αριστείο Ανδρείας. Στην Ομορφοπλαγιά, κοντά στο σημείο όπου έπεσε, ανεγέρθηκε επιτύμβια στήλη, ενώ το στρατόπεδο της περιοχής φέρει το όνομά του.

Στην κεντρική πλατεία των Άνω Ποροΐων, ο επισκέπτης αντικρίζει την προτομή του και θυμάται τη θυσία ενός Έλληνα που αγωνίστηκε για τα υπέρτατα αγαθά της ελευθερίας και της τιμής