Ο Πολεμιστής Α Ι Σ Χ Υ Λ Ο Σ
Ο Αισχύλος δεν υπήρξε μόνο μεγάλος τραγικός ποιητής, αλλά και γενναίος πολεμιστής. Πολέμησε ως οπλίτης στις μάχες του Μαραθώνα, της Σαλαμίνας και των Πλαταιών, υπερασπιζόμενος την πατρίδα του. Η εμπειρία του από τον πόλεμο επηρέασε βαθιά τη σκέψη και το έργο του, ενώ στην επιτύμβια επιγραφή του, σύμφωνα και με τη επιθυμία του, μνημονεύεται μόνο η ανδρεία του ως Μαραθωνομάχου.
Ο Αισχύλος γεννήθηκε στην Ελευσίνα, ιερή πόλη της λατρείας των μυστηρίων της Δήμητρας και της Περσεφόνης, και καταγόταν από τον οίκο του Κόδρου, του τελευταίου βασιλιά της Αθήνας. Έζησε όμως στην Αθήνα, άμεσα συνδεδεμένος με την πολιτική ζωή του «κλεινοῦ ἄστεως». Έλαβε την επιμελημένη αγωγή που είχαν όλοι οι γόνοι των αριστοκρατικών οικογενειών και υπήρξε ο άνθρωπος των Μηδικών πολέμων, οι οποίοι τον επηρέασαν καθοριστικά.
γράφει ο Θάνος Δασκαλοθανάσης
Έδωσε το "παρών" σε κάθε κάλεσμα της πατρίδας του, πολεμώντας σαν οπλίτης μαζί με τα αδέλφια του. Πολέμησε γενναία στη μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ., όπου σκοτώθηκε ο αδελφός του Κυναίγειρος, και η συμμετοχή του στη μεγάλη αυτή σύγκρουση τον σημάδεψε βαθιά. Γι’ αυτό και στην επιτύμβια επιγραφή του δεν γίνεται καμία αναφορά στη δραματουργική του δόξα, αλλά μόνο στη γενναιότητά του ως Μαραθωνομάχου.
Δέκα χρόνια αργότερα, το 480 π.Χ., έλαβε μέρος στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, όπου οι Έλληνες πέτυχαν καθοριστική νίκη απέναντι στον Ξέρξη. Η εμπειρία αυτή αποτυπώθηκε στο έργο του *Πέρσες*, το μοναδικό σωζόμενο αρχαίο δράμα με ιστορικό θέμα.
Την επόμενη χρονιά, το 479 π.Χ., πολέμησε και στη μάχη των Πλαταιών, όπου οι ενωμένες ελληνικές δυνάμεις έδωσαν το τελικό πλήγμα στον εχθρό, εξασφαλίζοντας την οριστική απαλλαγή από τον περσικό κίνδυνο.
Ο Αισχύλος βέβαια σήμερα είναι γνωστός για το μεγάλο ποιητικό του έργο και θεωρείται ένας από τους κορυφαίους εκπροσώπους της τραγικής ποίησης μαζί με τους ομότεχνούς του Σοφοκλή και Ευριπίδη. Την πρώτη του νίκη σε τραγικό αγώνα την κέρδισε το 484 π.Χ., ενώ το 472 π.Χ., με χορηγό τον νεαρό Περικλή, απέσπασε τα πρωτεία με τη θριαμβευτική παράσταση των «Περσών». Εκεί,δια στόματος ενός αγγελιοφόρου στην περσική αυλή αφηγείται τα γεγονότα της ναυμαχίας.Πως,όταν ξημέρωσε η μέρα και με τα λευκά της άλογα φώτισε τη γη,ήχος τραγουδιστός,μελωδικός ακούστηκε από τους Έλληνες και αντιλάλησαν γύρω οι βράχοι.Τότε,συνεχίζει ο Αισχύλος,φόβος μεγάλος κυρίευσε τους βάρβαρους ότι είχαν γελαστεί,γιατί τον επίσημο παιάνα τους οι Έλληνες δεν τον τραγουδούσαν όταν ήταν να φύγουν αλλά όταν ήταν έτοιμοι να ριχτούν στη μάχη,γεμάτοι ψυχή και θάρρος.Ο ήχος της σάλπιγγας φλόγιζε όλη τη γραμμη,αμέσως ακούστηκαν να παφλάζουν τα κουπιά χτυπώντας στα μαύρα νερά,και τότε ξάφνου ακούστηκαν όλοι οι Έλληνες να τα τραγουδούν τούτα τα λόγια:
Συνολικά νίκησε δεκατέσσερις φορές στα δραματικά αγωνίσματα. Ταξίδεψε δύο φορές στη Σικελία, με πρόσκληση του τυράννου των Συρακουσών Ιέρωνα, και δίδαξε εκεί έργα του, ανάμεσά τους και τους «Πέρσες» ως εγκώμιο της ελληνικής ανδρείας. Το 458 π.Χ. πέτυχε την τελευταία του νίκη με την τριλογία «Ορέστεια».
Πέθανε το 456 π.Χ. στη Γέλα της Σικελίας. Ο ίδιος ένιωθε περήφανος περισσότερο για την πολεμική του δράση στους Περσικούς πολέμους παρά για τις νίκες του στους θεατρικούς αγώνες και το συγγραφικό του έργο. Αυτό επιβεβαιώνεται από το περίφημο επιτύμβιο επίγραμμα που χαράχτηκε στον τάφο του, το οποίο αποδίδεται στον ίδιο και μνημονεύει όχι τα ποιητικά του έργα, αλλά μόνο τη συμμετοχή του στη μάχη του Μαραθώνα:
«Αισχύλον Ευφορίωνος Αθηναίον τόδε κεύθει
μνῆμα καταφθίμενον πυροφόροιο Γέλας·
ἀλκὴν δ’ εὐδόκιμον Μαραθώνιον ἄλσος ἂν εἴποι
καὶ βαθυχαιτήεις Μῆδος ἐπιστάμενος.»
«Το μνήμα αυτό του Αισχύλου, γιου του Ευφορίωνα, Αθηναίου,
σκεπάζει η καρποφόρα Γέλα·
την ένδοξη ανδρεία του θα τη μαρτυρήσει το άλσος του Μαραθώνα
και ο Μήδος με τα μακριά μαλλιά που τη γνώρισε καλά».
Με αυτόν τον τρόπο ο Αισχύλος θέλησε να μείνει στη μνήμη των ανθρώπων όχι για τη λογοτεχνική του δημιουργία, αλλά για την πολεμική του αρετή και τη γενναιότητά του απέναντι στον Πέρση εισβολέα.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου