Λοχαγός Πεζικού Γεώργιος Β. Μιχαλάκης:Η τελευταία διαταγή

 

Λοχαγός Πεζικού Γεώργιος Β. Μιχαλάκης

        ΜΕΛΑΝΙ και ΑΙΜΑ                       

Η ιστορία του ’40 περιλαμβάνει τους αφανείς ήρωες που έπεσαν στο πεδίο της μάχης και που ακόμη και σήμερα κείτονται πάνω στα αλβανικά βουνά. Οι λεπτομέρειες από τις δραματικές στιγμές που βίωσαν αυτοί οι άνθρωποι αποτυπώνονται στις διηγήσεις των συναδέλφων τους, αλλά και σε μοναδικά κειμήλια που γράφουν την αληθινή ιστορία του πολέμου.

 

γράφει ο Θάνος Δασκαλοθανάσης  

Ένα τέτοιο μοναδικό κειμήλιο είναι η αιματοβαμμένη και διάτρητη από τις ιταλικές σφαίρες πολεμική διαταγή του Λοχαγού Πεζικού Γεώργιου Β. Μιχαλάκη. Ένα κομμάτι χαρτί που έγινε ο σιωπηλός μάρτυρας της θυσίας του.

Ο Γεώργιος Μιχαλάκης καταγόταν από τα Σπάτα Αττικής. Από μικρός διακρίθηκε για την ευγένεια, τη μετριοφροσύνη και τη φιλοπατρία του. Ακολούθησε τη στρατιωτική οδό, φοίτησε στις στρατιωτικές σχολές της εποχής και αναδείχθηκε σε λοχαγό πεζικού, αναλαμβάνοντας καθήκοντα διοικητή λόχου.

Με την ιταλική εισβολή το 1940, ο λοχαγός Μιχαλάκης βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου της Ηπείρου. Υπηρετούσε στον 2ο Λόχο του Ι Τάγματος του 50ού Συντάγματος Πεζικού, ο οποίος πήρε μέρος σε σκληρότατες μάχες τόσο κατά την απόκρουση της ιταλικής επίθεσης όσο και κατά την ελληνική αντεπίθεση προς το αλβανικό έδαφος. Μέσα στα χιόνια, τη λάσπη και το ψύχος, οι Έλληνες μαχητές προχωρούσαν με γενναιότητα, με τον λοχαγό να στέκεται πάντα μπροστά, εμψυχώνοντας τους άνδρες του με το προσωπικό του παράδειγμα.

Στις 10 Δεκεμβρίου 1940 είχε οριστεί η επίθεση με τον Λόχο του για την κατάληψη ενός υψώματος κοντά στο Λεσκοβίκι, λίγο μετά τα ελληνοαλβανικά σύνορα.

 

Το προηγούμενο βράδυ συνέταξε τη διαταγή της επίθεσης προς τους άνδρες του και, αφού την ανακοίνωσε, τη δίπλωσε και την έβαλε στην επάνω τσέπη του αμπέχωνού του.

Στην επίθεση που διηύθυνε ο ίδιος, τραυματίστηκε θανάσιμα από τις ριπές ιταλικού πολυβόλου. Η σφαίρα τον χτύπησε κατάστηθα, διαπέρασε την τελευταία του διαταγή και την πότισε με το αίμα του…

 

Ο Λοχαγός Μιχαλάκης αναπαύεται κοντά στο ύψωμα που τελικά οι άνδρες του κατάφεραν να καταλάβουν. Η τελευταία διαταγή της ζωής του —η πιο μεγάλη— έμεινε στα χέρια ενός στρατιώτη του και σώθηκε, αυθεντικό τεκμήριο της θυσίας αλλά και της τραγικότητας του πολέμου. Έμεινε όπως ακριβώς βρέθηκε: τρυπημένη, ματωμένη, μια βουβή μαρτυρία ενός αξιωματικού που έπεσε την ώρα του καθήκοντος, την ώρα ακριβώς που οδηγούσε τους άνδρες του στη μάχη.

Στις 27 Φεβρουαρίου 1941 δημοσιεύεται στην εφημερίδα «Ακρόπολις» ένα τηλεγράφημα του πατέρα του ήρωα προς την Α.Ε. τον Βασιλέα των Ελλήνων Γεώργιο Β΄:

«Με βαθύν πόνον επληροφορήθην τον ηρωικόν θάνατον του υιού μου, Γεωργίου Βασιλείου Μιχαλάκη, λοχαγού πεζικού. Έκλαψα πικρά σαν πατέρας· υπερηφανεύομαι όμως σαν Έλλην πατριώτης, που προσέφερε ό,τι πολυτιμότερον είχεν εις τον κόσμον, το μονάκριβο παιδί του, διά την τιμήν της φιλτάτης μας Πατρίδος».

Η απάντηση του βασιλιά: 

«Εις τα παραδείγματα πατριωτικών θυσιών, άτινα εδιδάχθην εκ της εθνικής μας ιστορίας, προστέθη και το δια του αίματός του καθαγιασθέν.»

Η αυθεντική ματωμένη διαταγή φυλάσσεται σήμερα στο Πολεμικό Μουσείο Θεσσαλονίκης,θυμίζοντας στους επισκέπτες τι σημαίνει να υπηρετεί κανείς την πατρίδα με την ψυχή και το αίμα του.

Η μορφή του Μιχαλάκη δεν είναι ίσως από τις πιο γνωστές στο ευρύ κοινό· όμως οι άνθρωποι της γενιάς του ’40 δεν μετριούνται με τη δημοσιότητα — μετριούνται με την πράξη. Και η πράξη του Λοχαγού Μιχαλάκη, μια διαταγή γραμμένη με μελάνι που έγινε μαρτυρία γραμμένη με αίμα, τον κατατάσσει ανάμεσα στους αληθινούς ήρωες της πατρίδας.