ΔΙΑΓΟΡΑΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ

 

ΔΙΑΓΟΡΑΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ 

Ο φημισμένος Ολυμπιονίκης πυγμάχος, που πέθανε ευτυχισμένος, περιφερόμενος στο στάδιο στους ώμους των δυο γιων του που είχαν στεφθεί και αυτοί Ολυμπιονίκες.

Ο Διαγόρας καταγόταν από το  νησί της Ρόδου από  βασιλική γενιά.Από παιδί ασχολήθηκε με τον αθλητισμό,διακρινόμενος ιδιαίτερα στην πυγμαχία. Το όνομα του έγινε πασίγνωστο σε όλες τις ελληνικές πόλεις, όλοι μιλούσαν για τις επιτυχίες του. Τον αποκαλούσαν «ευθυμάχα» γιατί πάλευε χωρίς να αποφεύγει τον αντίπαλό του. Πήγαινε κατευθείαν επάνω του και ήταν εκτεθειμένος στα χτυπήματα.

 Σύμφωνα με τον Πίνδαρο ξεπερνούσε τα δύο μέτρα σε ύψος, είχε γεροδεμένο σώμα και αγωνιζόταν τίμια.Ο θρύλος του τρομερού αθλητή διαδόθηκε σε όλη την Ελλάδα και όλοι πίστευαν ότι έχει θεϊκή καταγωγή.

Στην 79η Ολυμπιάδα, το 464 π.Χ., στέφθηκε Ολυμπιονίκης στην πυγμαχία. Έγινε σύμβολο αρετής και προς τιμήν του στήθηκε άγαλμα στην Ολυμπία.

Νίκησε στην Ολυμπία, στα Ίσθμια, στα Πύθια, στα Νέμεα και σε πλήθος άλλων αγώνων, στα Μέγαρα, στην Αθήνα, στη Θήβα, στις Πλαταιές, στο Άργος, στην Παλλήνη, στην Αίγινα και αλλού.

 Ο Διαγόρας όμως δεν έμεινε στην Ιστορία μόνο για τις δικές του επιτυχίες αλλά και για τις νίκες των τριών γιων του. Είχε και δύο κόρες, τα παιδιά των οποίων νίκησαν επίσης στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Στην 83η Ολυμπία το 448 π.Χ, οι γιοι του Δαμάγητος και Ακουσίλαος νίκησαν στα αγωνίσματα τους και στέφθηκαν την ίδια μέρα Ολυμπιονίκες. 

Σε μεγάλη πια ηλικία ο Διαγόρας παρακολουθούσε τους Αγώνες στην Ολυμπία. Αυτή τη φορά δεν αγωνιζόταν ο ίδιος αλλά οι δύο γιοι του, ο Ακουσίλαος και ο Δαμάγητος. Η αγωνία του ήταν μεγάλη. Η καρδιά του παλλόταν από συγκίνηση. Ξαναζούσε τη δική του προσπάθεια, το δικό του αγώνα.

Όταν οι δυο γιοι του αναγορεύτηκαν Ολυμπιονίκες, ο ένας στην πυγμαχία και ο άλλος στο παγκράτιο, η χαρά του δεν περιγραφόταν. Ήταν ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος στη γη. Οι δυο του γιοι έτρεξαν και στεφάνωσαν με τα δικά τους στεφάνια το γέροντα πατέρα τους. Έπειτα τον σήκωσαν με σεβασμό και λατρεία στους δυνατούς ώμους τους και τον περιέφεραν στο στάδιο. Το πλήθος παραληρούσε από θαυμασμό και συγκίνηση.

Τότε ακούστηκε μέσα από το πλήθος μια βροντερή φωνή, που έκανε όλους να ριγήσουν: “Κάτθανε, Διαγόρα, οὐ καὶ ἐς Ὄλυμπον ἀναβήσῃ”(Πέθανε τώρα Διαγόρα, στον Όλυμπο δεν πρόκειται να ανέβεις).

Φαίνεται πως ο περήφανος και ευτυχισμένος γέροντας άκουσε την ιαχή. Συνεπαρμένος έκλεισε τα μάτια του. Η καρδιά του έπαψε να κτυπά. Έγειρε το κεφάλι και ξεψύχησε. Το σώμα του έπεσε αργά στην αγκαλιά των παιδιών του. Το πνεύμα του όμως αθάνατο μας οδηγεί στο πέρασμα των αιώνων.