Η Ελληνική ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ 14 Νοεμβρίου-28 Δεκεμβρίου 1940
Ο ΣΤΡΑΤΟΣ ΠΡΟΕΛΑΥΝΕΙ
Η Ελληνική Αντεπίθεση του 1940 και η Είσοδος στη Βόρειο Ήπειρο
ΑΕΡΑ!
14 Νοεμβρίου – 28 Δεκεμβρίου 1940
γράφει και επιμελείται ο Θάνος Δασκαλοθανάσης
Μετά την επιτυχή απόκρουση των ιταλικών δυνάμεων, ο στρατός μας περνά στην αντεπίθεση σε όλα τα σημεία του μετώπου και εισέρχεται θριαμβευτικά στη Βόρεια Ήπειρο.Μία μετά την άλλη πόλεις όπως η Κορυτσά,το Δέλβινο,το Αργυρόκαστρο,οι Άγιοι Σαράντα απελευθερώνονται, σκορπώντας απερίγραπτο ενθουσιασμό σε όλη τη χώρα. Ο εχθρός υφίσταται τρομακτικές ήττες και συνεχώς υποχωρεί, όχι πάντοτε με πλήρη τάξη. Ο Μουσολίνι, εκνευρισμένος, αναζητεί εξιλαστήρια θύματα στους άμεσους συνεργάτες του, ενώ διαρρέουν οι πρώτες πληροφορίες περί πιθανής εμπλοκής της Γερμανίας. Κάθε σπιθαμή κερδισμένου εδάφους πληρώνεται με τίμημα το αίμα των στρατιωτών μας, και ενώ ο λαός πανηγυρίζει διαβάζοντας τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, η αλήθεια είναι πως κάθε νίκη αποτελεί αποτέλεσμα μεγάλης προσπάθειας. Οι ειδήσεις από το μέτωπο μεταδίδονται σε ολόκληρη την Ελλάδα, προκαλώντας φρενήρη ενθουσιασμό, ενώ η Ευρώπη μένει άφωνη μπροστά στο ελληνικό θαύμα. Πίσω από τους στρατιώτες μας ορθώνεται ένας δεύτερος στρατός: ο ίδιος ο λαός.
Οι ακρίτες της Ηπείρου και της Μακεδονίας στέκονται πολύτιμοι αρωγοί και συμπαραστάτες στον αγώνα∙ γυναίκες που ανηφορίζουν στα χιονισμένα βουνά κουβαλώντας εφόδια, ηλικιωμένοι και παιδιά που συνδράμουν όπως μπορούν, νοσοκόμες και γιατροί που περιθάλπουν τους τραυματίες, κάθε πολίτης που προσφέρει την πολύτιμη βοήθειά του σε υλικά και τρόφιμα. Όλοι είναι κομμάτι της ίδιας μάχης∙ ένας δεύτερος στρατός που αγωνίζεται για την τιμή, την ελευθερία και τη νίκη της πατρίδας.
Το σχέδιο του Ελληνικού Στρατού στηριζόταν στον αιφνιδιασμό, πάντοτε μέσω επιθέσεων από τις κορυφές των ορεινών όγκων και ποτέ μέσα από το έδαφος των κοιλάδων. Ο λόγος ήταν ότι ο Ελληνικός Στρατός δεν διέθετε άρματα μάχης ή επαρκή αντιαρματικά μέσα για να αντιμετωπίσει τα ιταλικά τεθωρακισμένα. Έτσι, η μορφολογία του εδάφους αποτέλεσε τον καθοριστικό παράγοντα που έδινε το πλεονέκτημα στις ελληνικές δυνάμεις, καθώς τα βουνά προσέφεραν φυσική κάλυψη, ευνοούσαν την άμυνα και περιόριζαν τη δυνατότητα των Ιταλών να χρησιμοποιήσουν μηχανοκίνητα μέσα.
Οι στρατηγικοί στόχοι της ελληνικής αντεπίθεσης,ήταν η πλήρης απόκρουση και εκδίωξη των ιταλικών δυνάμεων από το ελληνικό έδαφος, ώστε να αποκατασταθεί η εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Βασικός αντικειμενικός στόχος των ελληνικών επιχειρήσεων ήταν ο έλεγχος της κοιλάδας της Μοράβας και κυρίως, η κατάληψη της Κορυτσάς, ενός σημαντικού στρατηγικού και συγκοινωνιακού κόμβου της περιοχής. Το υψίπεδο της Κορυτσάς κατέχει κεντρική θέση ως προς το συνολικό μέτωπο· από εκεί μπορούσε να ελεγχθεί η ευρύτερη περιοχή της Βορείου Ηπείρου και να εξασφαλιστεί η προώθηση των ελληνικών δυνάμεων προς τα δυτικά και τα βόρεια, ανοίγοντας τον δρόμο για περαιτέρω επιχειρήσεις εντός του αλβανικού εδάφους.και ην κατάληψη πόλεων όπως το Αργυρόκαστρο και οι Άγιοι Σαράντα, με σκοπό να διακοπούν οι γραμμές ανεφοδιασμού και επικοινωνίας των Ιταλών.
Η ελληνική αντεπίθεση εκτοξεύτηκε στις 6:30 το πρωί της 14ης Νοεμβρίου 1940 σε ολόκληρο το μέτωπο, από τη θάλασσα έως τη λίμνη της Μεγάλης Πρέσπας. Μέχρι εκείνη την ημέρα, στο αλβανικό πλέον θέατρο επιχειρήσεων υπήρχαν πάνω από 230.000 άνδρες, 560 πυροβόλα και 90.000 ζώα μεταφοράς, κατανεμημένα στα τρία μέτωπα: Βορειοδυτικής Μακεδονίας, Πίνδου και Ηπείρου.
Ανάλογη, βέβαια, ήταν και η ενίσχυση των ιταλικών δυνάμεων, που αριθμούσαν περισσότερους από 250.000 άνδρες, διέθεταν ισχυρή αεροπορία, άρματα μάχης, άφθονα μέσα μεταφοράς και οχυρωματικά έργα που ενίσχυαν τη θέση τους.
Τα ελληνικά στρατεύματα της Πίνδου, της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας επιτέθηκαν χωρίς να προηγηθεί προπαρασκευαστική δράση του πυροβολικού, προκειμένου να επιτευχθεί ο μέγιστος δυνατός αιφνιδιασμός. Η επίθεση ήταν οργανωμένη και διαβαθμισμένη σε τρία επίπεδα:
Στον βόρειο τομέα, στη Δυτική Μακεδονία, το Γ΄ Σώμα Στρατού, με τρεις μεραρχίες πεζικού, επιτέθηκε εναντίον της οχυρωμένης και εξαιρετικά τραχιάς τοποθεσίας Μόροβα–Ίβαν, η οποία κάλυπτε την πόλη της Κορυτσάς. Ο αγώνας που ακολούθησε υπήρξε σκληρότατος, με φονικές μάχες και βαριές απώλειες — 624 Έλληνες στρατιώτες έπεσαν ηρωικά,ενώ πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν. Ενισχυμένος με νέες δυνάμεις,ο ελληνικός στρατός εξαπέλυσε στις 21 Νοεμβρίου νέα επίθεση· ύστερα από οκτώ ημέρες σκληρών συγκρούσεων,κατόρθωσε να διασπάσει την ιταλική άμυνα στη Μόροβα,παρά την πεισματική αντίσταση πέντε ιταλικών μεραρχιών που είχαν διαταγή να κρατήσουν πάση θυσία την περιοχή.
Η νίκη υπήρξε αποφασιστική.Ο ορεινός όγκος της Μόροβα πέρασε στα ελληνικά χέρια και την επομένη, στις 22 Νοεμβρίου 1940, η Κορυτσά καταλήφθηκε από τα ελληνικά στρατεύματα,σηματοδοτώντας την πρώτη μεγάλη ελληνική επιτυχία εντός του αλβανικού εδάφους.
O Αρχηγός του Τμήματος Στρατιάς Δυτικής Μακεδονίας, στρατηγός Γεώργιος Πιτσίκας, τηλεφώνησε στον Ιωάννη Μεταξά και του ανέφερε με συγκίνηση:
«Κύριε Πρόεδρε, η Κορυτσά ευρίσκεται εις χείρας των ελληνικών στρατευμάτων. Ο πληθυσμός της πόλεως, ελληνικός και αλβανικός,υποδέχθηκαν τους Έλληνες στρατιώτες με εκδηλώσεις ενθουσιασμού και με σημαίεςμε σημαίες.Πού ευρέθησαν τόσες σημαίες;»Στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα,οι πανηγυρισμοί ήταν ανεπανάληπτοι.Η Κορυτσά ήταν η πρώτη πόλη από την αρχή του β΄παγκοσμίου πολέμου που καταλαμβανόταν από στρατό αντίπαλο του Άξονα.
-
Στον κεντρικό τομέα στην Πίνδο το 2ο Σώμα Στρατού ανακατέλαβε την Κόνιτσα,πέρασε τη μεθόρια από το ποταμό Αώο ως τον Γράμμο, και εφορμώντας στο αλβανικό έδαφος κατέλαβε την Ερσέκα,την Μπόροβα και το Λεσκοβίκι.
-
Στον νότιο τομέα,στο μέτωπο της Ηπείρου το 1ο Σώμα Στρατού στην περιοχή Καλπάκι-Ελαία ανέτρεψε τον εχθρό ως το Δελβινάκι,ανακατέλαβε την Ηγουμενίτσα και τους Φιλιάτες,πέρασε τον Καλαμά,φτάνοντας σε όλο το μήκος των σύνορων.
Η προέλαση του στρατού συνεχίζεται...
Μία προς μία πόλεις της Βορείου Ηπείρου καταλαμβάνονται από τον ελληνικό στρατό
Μετά την κατάληψη της Κορυτσάς το Γενικό Στρατηγρείο απασχόλησε η συνέχιση των επιχειρήσεων προς δυο κατευθύνσεις:στον άξονα Ιωαννίνων-Αυλώνας και σε αυτόν Φλώρινας-Κορυτσάς-Ελβασάν.Συνεκτιμώντας όλους τους παράγοντες και κυρίως τον ανεφοδιασμό,αποφασίστηκε ο στρατός να επικεντρωθεί στον άξονα Ιωαννίνων-Αυλώνας και μετέπειτα στο βόρεια τομέα της Κορυτσάς.
Στις 24 Νοεμβρίου πέφτει η Μοσχόπολη, ένα από τα σπουδαιότερα οικονομικά και πολιτιστικά κέντρα του ελληνισμού κατά την τουρκοκρατία. Οι Ιταλοί αναγκάστηκαν να εκκενώσουν το Πόγραδετς το οποίο κατέλαβαν τμήματα της 8ης Μεραρχίας Πεζικού στις 30 Νοεμβρίου κοντά στο τριεθνές των συνόρων Ελλάδας-Αλβανίας-Γιουγκοσλαβίας.
Από την 1η έως τις 12 Δεκεμβρίου 1940, ο Ελληνικός Στρατός πέτυχε σημαντικές νίκες στο αλβανικό μέτωπο, προκαλώντας βαριές απώλειες και σύγχυση στις ιταλικές δυνάμεις.Η 7η Μεραρχία, ύστερα από σκληρές μάχες, κατόρθωσε στις 4 Δεκεμβρίου να ανοίξει τη διάβαση της Σούχας, αναγκάζοντας τους Ιταλούς σε υποχώρηση και στην εκκένωση του Αργυροκάστρου. Την ίδια περίοδο, η 8η Μεραρχία προωθήθηκε στη διάνοιξη της Κακαβιάς.
Το ίδιο βράδυ, ο Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, συνοδευόμενος από τον Διάδοχο Παύλο, επισκέφθηκε το μέτωπο για να επιθεωρήσει και να ενθαρρύνει τις ελληνικές δυνάμεις.Παρά το σχέδιο μεγάλης επίθεσης της 8ης Μεραρχίας για την κατάληψη των υψωμάτων γύρω από το Δέλβινο και τους Αγίους Σαράντα, η επιχείρηση δεν χρειάστηκε να πραγματοποιηθεί, καθώς οι Ιταλοί υποχώρησαν, εγκαταλείποντας νεκρούς και πολεμικό υλικό.
Στις 5 Δεκεμβρίου καταλήφθηκε το Φράσερι, στις 6 Δεκεμβρίου το λιμάνι των Αγίων Σαράντα, στις 7 Δεκεμβρίου το Δέλβινο, και στις 8 Δεκεμβρίου η δεύτερη σημαντικότερη μετά την Κορυτσά πόλη, το Αργυρόκαστρο. Οι επιτυχίες αυτές εδραίωσαν τη νικηφόρα πορεία του Ελληνικού Στρατού στην Ήπειρο και την Αλβανία.
Οι Ιταλοί διατηρούσαν τώρα μια γραμμή που ξεκινούσε από τη Χειμάρρα μέχρι το Ελμπασάν και τη λίμνη Αχρίδα. Κομβικά ήταν τα στενά του Τεπελενίου, απ’ όπου περνούσε ο δρόμος Ιωάννινα–Βεράτι, που άνοιγε το πεδίο για τη Βόρεια Αλβανία. Η ιταλική ηγεσία βρισκόταν σε σύγχυση· ο αρχηγός του Ιταλικού Γενικού Επιτελείου Στρατού, στρατηγός Μπαντόλιο, παραιτήθηκε και τη θέση του ανέλαβε ο στρατηγός Καβαλλέρο.
Το ίδιο το ιταλικό στράτευμα, καθώς βρισκόταν σε φάση υποχώρησης,είχε καταρρακωμένο το ηθικό.Ακριβώς για τον λόγο αυτό,πολλοί,ιδίως στρατιωτικοί, περίμεναν από το Γενικό Επιτελείο να διατάξει μια ολομέτωπη επίθεση, με σκοπό την ακόμη μεγαλύτερη προώθηση των ελληνικών θέσεων προς τον Αυλώνα και ίσως το Δυρράχιο, πριν αρχίσει ο βαρύς χειμώνας. Οι σκέψεις όμως του Αρχιστράτηγου Παπάγου ήταν διαφορετικές. Από τη μια, δεν ήθελε επ’ ουδενί να θέσει σε κίνδυνο και να ακυρώσει τις ελληνικές νίκες· από την άλλη, δεν επιθυμούσε μάχες σε πεδιάδες, όπου ο στρατός θα έβρισκε απέναντί του άρματα. Προτιμούσε τις μικρές συγκρούσεις στα βουνά και τη βήμα–βήμα προέλαση.
Η τελευταία επιθετική δράση μέχρι το τέλος της χρονιάς ήταν η κατάληψη της Χειμάρρας κάτω από αντίξοες συνθήκες στις 22 Δεκεμβρίου. Με βάση τα παραπάνω, και ενώ είχε ενσκήψει ο σκληρός ηπειρωτικός χειμώνας, ο στρατός μας σταμάτησε στη γραμμή από τη Μεγάλη Πρέσπα και το Πόγραδετς έως τη Χειμάρρα — δηλαδή σε ολόκληρη τη Βόρεια Ήπειρο.
Εκτός μετώπου,ο Χίτλερ, βλέποντας την πρόδηλη αδυναμία των Ιταλών, ανησυχούσε για τα σχέδιά του σχετικά με την επίθεση στη Σοβιετική Ένωση αλλά και για πιθανή επέμβαση των Βρετανών στην Ελλάδα. Χαρακτήρισε «θλιβερό γεγονός» την ιταλική επίθεση και ζήτησε από τους επιτελείς του να προετοιμάσουν σχέδια γερμανικής εισβολής.
Κάθε νίκη, κάθε είδηση, γινόταν αφορμή για να ξεχυθεί ο λαός στους δρόμους∙ οι εφημερίδες, με συνεχείς ανταποκρίσεις, περιέγραφαν την επική πορεία του στρατού μας. Όμως, με την έλευση του χειμώνα, η βροχή, το κρύο και τα χιόνια έγιναν ο δυσκολότερος αντίπαλος. Τα κρυοπαγήματα θέριζαν, στρατιώτες οδηγούνταν σε ορεινά χειρουργεία και συχνά ακρωτηριάζονταν. Ο σκληρός χειμώνας παγίδευε μονάδες που μάχονταν χωρίς εφόδια, πυρομαχικά και τρόφιμα.
Απευθύνονταν συνεχείς εκκλήσεις για αποστολή ρούχων, φανελών και καλτσών. Οι γυναίκες πλέκουν ακατάπαυστα ζεστά ρούχα, ενώ ολοένα και περισσότερες αδελφές νοσοκόμες και γιατροί κατατάσσονταν, για να συνδράμουν στην υπεράνθρωπη προσπάθεια.
Πέμπτη 14 Νοεμβρίου 1940
Συνεχείς ανταποκρίσεις και αναλύσεις για την καθοριστική ελληνική νίκη στην Πίνδο.Στα θέατρα κυριαρχούν οι πολεμικές επιθεωρήσεις όπου διακωμωδούνται οι Ιταλοί και ο Μουσολίνι. Στις σελίδες των εφημερίδων εμφανίζονται "πολεμικές διαφημίσεις" για υπνόσακους στρατιωτικούς,καταφύγια, διαμερίσματα με καταφύγια κ.ά.
Σάββατο 16 Νοεμβρίου 1940
Η "Μακεδονία" προαναγγέλλει την κατάληψη της Κορυτσάς από τον ελληνικό στρατό.Η ελληνική προέλαση συνεχίζεται,οι Ιταλοί φθάνουν στην Αθήνα αλλά ...ως αιχμάλωτοι.Οι εισβολείς έχουν εκδιωχτεί από όλα τα σημεία του ελληνικού εδάφους,στα οποία είχαν εισέλθει με την επίθεση της 28ης Οκτωβρίου.Ο ενθουσιασμός του λαού απερίγραπτος.
Κυριακή 17 Νοεμβρίου 1940
"Χωρίς ψυχήν",το κύριο άρθρο του Άγγελου Βλάχου στην Καθημερινή που αναφέρεται στους Ιταλούς και στον αναίτιο πόλεμο.Ο χειμώνας έχει μπει για τα καλά στο Μέτωπο,κρύο και χιόνια ταλαιπωρούν τους φαντάρους μας και οι εκκλήσεις για πλεκτά ρούχα είναι συνεχείς.
Δευτέρα 18 Νοεμβρίου 1940
Βουνά και υψώματα γίνονται μετατρέπονται από πεδία μαχών σε σύμβολα του αγώνα για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια.Καλπάκι,Γκραμπάλα,Ελαία-Καλαμά,Προφήτης Ηλίας,Τσούκα όπου έπεσε μαχόμενος ο πρώτος Έλληνας αξιωματιός ο Υπολοχαγός Αλέξανδρος Διάκος από τη Χάλκη της Δωδεκανήσου...Τώρα το Ιβάν και η Μόροβα,τα δυο βουνά πριν την Κορυτσά.Ο εχθρός δίνει αγώνα σκληρό όμως σε λίγες μέρες η Κορυτσά θα είναι ελληνική.
Τρίτη 20 Νεομβρίου 1940
Από το σημείο αυτό οι περισσότερες εφημερίδες στέλνουν πολεμικούς ανταποκριτές στο Μέτωπο για να καλύψουν τις πολεμικές επιχειρήσεις.Μέχρι τότε οι ειδήσεις ήταν από τα ανακοινωθέντα και τα τηλεγραφήματα.
Τραυματίες καταφθάνουν στην Αθήνα και τους υποδέχεται ο κόσμος όπως τους αξίζει,σαν ήρωες.
Παρασκευή 22 Νοεμβρίου 1940
Η Κορυτσά καταλαμβάνεται από τον ελληνικό στρατό,είναι η πρώτη μεγάλη πόλη που ελευθερώνει ο ελληνικός στρατός.Στην Ελλάδα ο κόσμος πανηγυρίζει,στην Ευρώπη απορούν για τις ελληνικές νίκες.
Ο βασιλιάς Γεώργιος ο Β΄ απευθύνει διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό.Στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδα "Η Ελλάς στεφανώνει με την αμάραντον δάφνην τα μαχόμενα παιδιά της".
Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 1940
Ο ελληνικός στρατός προχωρεί και καταλαμβάνει τη Μοσχόπολη
Προέλασις των Ελλήνων,σύγχυσις των Ιταλών.Στα ορεινά χειρουργεία και τους σταθμούς επιδέσεως οι τραυματίες δέχονται δέχονται τις πρώτες βοήθειες.Στα πολύ σοβαρά περιστατικά ο τραυματίας μεταφέρεται στο πιο κοντινό προκεχωρημένο ορεινό χειρουργείο,συνήθως μέσα από ορεινά και δύσβατα μονοπάτια.Είναι οι πολλές αφηγήσεις στρατιωτών που μετέφεραν τραυματίες κάτω από τις σφαίρες των Ιταλών.Στην πρώτη σελίδα μια μεγάλη φωτογραφία από χειρουργείο εκστρατείας για να υπενθυμίζει την τραγικότητα του πολέμου.Στο κάτω μέρος αναφορά στην εποποιία των γυναικών της Ηπείρου.
Ιωάννης Μεταξάς:Aπεφασίσαμεν να μην εξοντωθώμεν,αλλά να ζήσωμεν".Στην πρώτη σελίδα γελοιογραφίες για το στραπάτσο του Μουσολίνι και των Ιταλών.
Κατάληψη του Πόγραδετς.Κατέχουμε την Κορυτσά,πήραμε το Πόγραδετς,πολιορκούμε το Αργυρόκαστρο και είμαστε πολύ κοντά στους Άγιους Σαράντα.Ένα μήνα μετά την κήρυξη του πολέμου ο στρατός,αφού απώθησε τους εισβολείς,εισέβαλε στην Αλβανία, νικά και προελαύνει.Η επιτυχία οφείλεται στην ομοψυχία και παλλαϊκή συμμετοχή στρατιωτών και πολιτών,όπως σημειώνουν οι αρθρογράφοι των εφημερίδων.
Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου 1940
Οι εφημερίδες γράφουν για την κατάληψη της Πρεμετής και του Φράσαρι.
Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 1940
Κατάληψη των Αγίων Σαράντα.Ο ιταλός Στρατάρχης Μπαντόλιο παραιτείται,το φασιστικό καθεστώς του Μουσολίνι,όπως γράφουν οι εφημερίδες κλονίζεται.
Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 1940
Ενώ η προέλαση συνεχίζεται η είδηση ότι η Μεγαλόχαρη της Τήνου προσφέρει όλα τα αφιερώματά της,ακόμα και αυτά που δωίσθηκαν με το όρο να μην εκποιηθούν,συγκινεί το κόσμο.Είναι μια πράξη συμβολισμού αλλά και ουσίας.
Δευτέρα 9 Νοεμβρίου 1940
Πήραμε το Αργυρόκαστρο.Είναι η πιο σημαντική πόλη,η πρωτεύουσα της Βορείου Ηπείρου.Είναι η τρίτη φορά μέσα σε λιγότερο από 30 χρόνια που ελληνικός στρατός καταλαμβάνει την πόλη,το 1913,1914 και τώρα.
Σάββατο 14 Δεκεμβρίου 1940
Φωτορεπορτάζ από τον πόλεμο στην πρώτη σελίδα της "Νίκης".
Χειμώνας πάνω στα βουνά,"μέσα στη χιονοθύελλα αστράφτει η ελληνική λόγχη".
Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου Νοεμβρίου 1940
Επόμενος στόχος η Κλεισούρα.Οι Ιταλοί μετά την απώλεια του Αργυρόκαστρου και της Κλεισούρας συμπτύσσονται προς την Κλεισούρα και το Τεπελένι,ενώ αναφέρεται η είδηση ότι καταστρέφουν πολεμικό υλικό για να μην πέσει στα ελληνικά χέρια.
Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 1940
Όλος ο πόλεμος σε εικόνες,η έγχρωμη λιθογραφία που αποτυπώνει τη μεγάλη προσφορά των γυναικών της Ηπείρου.Κάτω...χιόνια...χιόνια...χιόνια.
Δεξιά πάνω η δήλωση του Ιωάννη Μεταξά: "O αγών μας διεξάγεται καλά,περισσότερο καλά από ότι μπορούσε κανείς να φαντασθή,εκτός από εμέ, ο οποίος ήμουν ο αισιοδοξότερος όλων,και θα τελειώση με την πλήρη ήτταν των Ιταλών".
Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 1940
Ο στρατός μας κινείται παραλιακά προς τα χωριά της Χειμάρας που είναι ο επόμενος στόχος.Οι Ιταλοί υποχωρούν κατά μήκος τη θάλασσας.
Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 1940
Και η Χειμάρα ελεύθερη!
Οι Βορειοηπειρώτες υποδέχονται ως ελευθερωτές τους Έλληνες φαντάρους.Ο ελληνικός στρατός έξω από το Τεπελένι.
Πολλοί Ιταλοί στρατιώτες παραδίδονται στον ελληνικό στρατό.
Ο Τσώρτσιλ δηλώνει: «Άδικη η επίθεση της Ιταλίας κατά της Ελλάδας». Οδηγίες προς τους πολίτες:"Tι πρέπει να κάνετε σε περίπτωση συναγερμού".
Παραμονή Χριστουγέννων του 1940
Χριστούγεννα στο Μέτωπο,με το όπλο στο χέρι.Η αληθινή πορεία των Μάγων μέσα στα χιονισμένα τοπία.Οι πολεμικές ανταποκριτές περιγράφουν τα Χριστούγεννα των στρατιωτών μας πάνω στα αλβανικά βουνά. Πλάι στον νεογέννητο Χριστός ο εύζωνας φυλάει τη πατρίδα υπό τις ευλογίες ενός αγγέλου.Όλη η Ελλάδα γιορτάζει αυτήν την άγια μέρα με τη σκέψη στο Μέτωπο,στα παιδιά της που πολεμούν γι΄ αυτούς.
Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 1940
Το θρυλικό υποβρύχιο «Παπανικολής», με επικεφαλής τον πλωτάρχη Μιλτιάδη Ιατρίδη, βύθισε τρία ιταλικά πλοία στην Αδριατική, τη στιγμή που καταδιωκόταν από αεροπλάνα και πλοία του εχθρού.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου