Νύχτα στον Γοργοπόταμο:H συνεργασία,η ανατίναξη,η Αντίσταση
«Χωρίς Ζέρβα δεν γινόταν, χωρίς Άρη δεν πετύχαινε»
Το πιο μεγάλο σαμποτάζ του β΄ παγκοσμίου πολέμου
Τη νύχτα της 25ης προς 26η Νοεμβρίου 1942, δώδεκα Βρετανοί κομάντος, υπό την ηγεσία του Έντμουντ (Έντι) Μάιερς και του Κρις Γουντχάουζ, τοποθέτησαν εκρηκτικούς μηχανισμούς στη γέφυρα του Γοργοποτάμου. Την ίδια στιγμή περίπου 150 περίπου αντάρτες των οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ, υπό τους Ναπολέοντα Ζέρβα και Άρη Βελουχιώτη, εξουδετέρωσαν τους φρουρούς και συνεργάστηκαν στην υλοποίηση της ανατίναξης. Το κατόρθωμα, αν και στρατηγικά δεν είχε μεγάλη επίπτωση επειδή το μέτωπο της Βόρειας Αφρικής είχε ήδη κριθεί, προκάλεσε μεγάλο αντίκτυπο στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που οι δυο μεγαλύτερες αντιστασιακές οργανώσεις συνεργάστηκαν στενά,ενισχύοντας το κύρος και τη φήμη του ελληνικού αντιστασιακού κινήματος.
γράφει ο Θάνος Δασκαλοθανάσης
Η SOE (Special Operations Executive) ήταν βρετανική μυστική υπηρεσία, που ιδρύθηκε το 1940 με σκοπό την οργάνωση και ενίσχυση της αντίστασης στις κατεχόμενες από τις δυνάμεις του Άξονα χώρες. Στην Ελλάδα η SOE συνεργάστηκε με τις μεγάλες αντιστασιακές οργανώσεις ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, παρέχοντας όπλα, εκπαίδευση και καθοδήγηση.Η σημαντικότερη επιχείρησή της στη χώρα υπήρξε η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου το 1942, που έγινε σύμβολο ενότητας και αγώνα για την ελευθερία.
Τα σχέδια των Άγγλων
Ήταν τέλη Σεπτέμβρη του 1942. Τα στρατεύματα του Ρόμελ είχαν φθάσει στο Ελ Αλαμέιν, μετά την κατάληψη του Τομπρούκ, τέλος Ιουνίου 1942. Ο Βρετανικός στρατός είχε καταφέρει να σταθεροποιήσει τη θέση του, ο κίνδυνος όμως προέλασης του Ρόμελ ως το Κάιρο, το Δέλτα του Νείλου και τη διώρυγα του Σουέζ ήταν άμεσος. Ο στρατηγός Αλεξάντερ, γενικός διοικητής στο θέατρο επιχειρήσεων της Μέσης Ανατολής, ρώτησε αν η SOE μπορούσε να ανακόψει τις γραμμές ανεφοδιασμού του γερμανικού στρατού που διακινούνταν μέσω της Ελλάδας προς τη Βόρεια Αφρική. Η SOE είδε την πρόταση ως ευκαιρία για μια εντυπωσιακή και ουσιαστική δράση. Τον Σεπτέμβριο του 1942, από το Κάιρο, έστειλε στην Ελλάδα τη βρετανική αποστολή «Χάρλινγκ» με σκοπό να πραγματοποιήσει την πρώτη σημαντική πράξη δολιοφθοράς σε συνεργασία με την αντιστασιακή ομάδα του Ναπολέοντα Ζέρβα (ΕΔΕΣ), που δραστηριοποιούνταν στην περιοχή της Ηπείρου.
Οι ελληνικές ανταρτικές ομάδες
Από τον Ιούνιο του 1942 ο Θανάσης Κλάρας, με το ψευδώνυμο Άρης Βελουχιώτης, βρισκόταν ήδη στο βουνό. Τις πρώτες ημέρες του φθινοπώρου του ίδιου έτους, με απόφαση του Κ.Κ.Ε., το αντάρτικο σώμα του Βελουχιώτη ονομάστηκε ΕΛΑΣ (Ελληνικός Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός).
Την ίδια περίοδο ο Ναπολέων Ζέρβας, που έναν χρόνο νωρίτερα είχε ιδρύσει τον ΕΔΕΣ (Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος), συγκροτούσε τη δική του αντάρτικη ομάδα. Η αλήθεια είναι ότι ο Ζέρβας, στα βουνά της Ηπείρου (Τζουμέρκα), στηριζόταν στην αγγλική βοήθεια, γι’ αυτό και δεν μπορούσε να αρνηθεί τη συμμετοχή του στην ριψοκίνδυνη αυτή επιχείρηση. Αντίθετα, για τον ΕΛΑΣ και τον Βελουχιώτη τα πράγματα ήταν πιο περίπλοκα. Ήταν η αρχή του αντάρτικου, που ακόμη δεν είχε αποκτήσει στέρεες βάσεις, ενώ η περιοχή της Ρούμελης,όπου σχεδιαζόταν το σαμποτάζ,αποτελούσε τον χώρο δράσης του. Τα αντίποινα που θα ακολουθούσαν από τους Γερμανούς μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τη νεοσύστατη οργάνωση.
Επιπλέον, υπήρχε η γνωστή δυσπιστία και διστακτικότητα των Άγγλων απέναντι στις αριστερές οργανώσεις, τις οποίες δεν έλεγχαν και θεωρούσαν εν δυνάμει επικίνδυνες για τα συμφέροντά τους. Ωστόσο, η ανάγκη συνεργασίας όλων των πλευρών,Βρετανών, ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ, τελικά υπερίσχυσε, οδηγώντας σε ένα σπουδαίο και ιστορικό αποτέλεσμα.
Η βρετανική αποστολή
Ο στόχος της αποστολής «Χάρλινγκ» ήταν να καταστρέψει μία από τις σημαντικές γέφυρες στη νότια Θεσσαλία και να αποκόψει τη σιδηροδρομική γραμμή Θεσσαλονίκης–Αθηνών, ώστε να παρεμποδιστεί ο γερμανικός ανεφοδιασμός στη Βόρεια Αφρική. Το εγχείρημα έπρεπε να συμπέσει με τη βρετανική επίθεση στο Ελ Αλαμέιν. Ως πιθανοί στόχοι είχαν επιλεγεί τρεις μεγάλες σιδηροδρομικές γέφυρες· τελικά επελέγη η γέφυρα του Γοργοποτάμου, κοντά στη Λαμία.
Η βρετανική καταδρομική ομάδα αποτελούνταν από έντεκα Άγγλους και έναν Έλληνα. Αρχηγός της αποστολής ήταν ο συνταγματάρχης Μηχανικού Έντμουντ Μάγιερς και υπαρχηγός ο ελληνομαθής Κρις Γουντχάουζ. Συμμετείχε ο Θεμιστοκλής Μαρίνος, που είχε διακριθεί ιδιαίτερα στη Μάχη της Κρήτης. Για την επιτυχία της επιχείρησης κρίσιμη ήταν η συνεργασία με τους Έλληνες αντάρτες,ο οργανισμός κατασκοπίας και πληροφοριών «Προμηθέας 11», που είχε αναλάβει τον συντονισμό, πρότεινε στον SOE την ομάδα του Ναπολέοντα Ζέρβα για τη συνεργασία, χωρίς αρχικά να αναφερθεί ρητά στον ΕΛΑΣ, ο οποίος όμως τελικά συμμετείχε στην επιχείρηση.
Η αποστολή είχε μεγάλο ρίσκο και πολλές πιθανότητες αποτυχίας. Το πρώτο πρόβλημα ήταν το πώς θα γινόταν με ασφάλεια η μετάβαση στην περιοχή της Στερεάς Ελλάδας. Για μεγαλύτερη επιτυχία αποφασίστηκε να χωριστεί η αποστολή σε τρεις ομάδες, οι οποίες θα μεταφέρονταν με ισάριθμα πολεμικά αεροσκάφη.
Η επιχείρηση αρχίζει...
Η αποστολή ορίστηκε για τη νύχτα της 28ης Σεπτεμβρίου 1942. Τα τρία αεροσκάφη, φορτωμένα με 150 κιλά εκρηκτικά, όπλα, ασυρμάτους και άλλα εφόδια, απογειώθηκαν από το Κάιρο. Όταν έφτασαν όμως στη Ρούμελη, πάνω από τα βουνά της Γκιώνας,οι πιλότοι δεν αναγνώρισαν τα σήματα προσδιορισμού και αναγκάστηκαν να επιστρέψουν. Πιθανότατα αυτό συνέβη επειδή οι Ιταλοί είχαν συλλάβει τον υπεύθυνο για την υποδοχή των κομάντος, Αλέξανδρο Σεφεριάδη, πράκτορα του ΚΚΕ και συνεργάτη της ομάδας κατασκοπείας «Προμηθέας 11».
Η επιχείρηση επαναλήφθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1942. Οι Μάιερς και Γουντχάουζ, που βρίσκονταν στα δύο πρώτα αεροπλάνα, ήταν αποφασισμένοι να πηδήξουν ακόμα κι αν δεν αναγνώριζαν τα σήματα, και αυτό έκαναν: προσγειώθηκαν με αλεξίπτωτα στις νότιες πλαγιές της Γκιώνας, κοντά στα χωριά Καρούτες και Στρώμη της Φωκίδας. Το τρίτο αεροπλάνο, στο οποίο επέβαινε ο Μαρίνος, επέστρεψε στο Κάιρο. Η ομάδα αυτή επανήλθε τελικά στις 27 Οκτωβρίου, πέφτοντας κοντά στο Καρπενήσι,κινδυνεύοντας να συλληφθεί,ωστόσο, ένα κιβώτιο με επιχειρησιακούς χάρτες έπεσε σε ιταλικά χέρια.Το τμήμα αυτό τελικά με τη βοήθεια ανδρών του Βελουχιώτη ενώθηκε με τα άλλα δυο.
Οι δυσκολίες στα βουνά της Ρούμελης
Από την αρχή οι Βρετανοί συνάντησαν σοβαρά προβλήματα. Η επικοινωνία με τον Ζέρβα και την ομάδα του ήταν αδύνατη, ενώ, αντί για αντάρτες συνάντησαν ομάδες ληστών που απειλούσαν να τους σκοτώσουν για ό,τι πολύτιμο κουβαλούσαν.Για μια ολόκληρη εβδομάδα περιπλανιούνταν κυνηγημένοι, προσπαθώντας να αποφύγουν τόσο τους ληστές όσο και τις ιταλικές περιπόλους, μέχρι που συνάντησαν τον Νίκο Μπέη, αντάρτη από το Λιτόχωρο, ο οποίος τους οδήγησε σε μια ασφαλή σπηλιά και φρόντισε να τους εφοδιάσει με τρόφιμα.
Ο υπαρχηγός Γουντχάουζ ανέλαβε να πάει στη περιοχή Βάλτου-Άρτας για να συναντήσει άμεσα τον Ζέρβα.Τις μέρες εκείνες είχε φτάσει και το τρίτο τμήμα που μετά βίας γλίτωσε τη σύλληψη από Ιταλούς στρατιώτες στην κατοχή των οποίων όμως έφτασε ένα κιβώτια με επιχειρησιακούς χάρτες,γεγονός που πρόδωσε την αγγλική παρουσία στην περιοχή.
Οι μέρες περνούσαν και η επιχείρηση φαινόταν πως ίσως να μην πραγματοποιηθεί, παρά το γεγονός ότι ο Μάιερς είχε ήδη επιλέξει και αναγνωρίσει τη γέφυρα του Γοργοποτάμου ως τον τελικό στόχο για τη διακοπή του ανεφοδιασμού των Γερμανών. Στο μέτωπο της Αφρικής, από τις 23 Οκτωβρίου 1942, είχε ξεκινήσει η επίθεση κατά του Ρόμελ στο Ελ Αλαμέιν, μια επιχείρηση που, σύμφωνα με τον προγραμματισμό, θα υποστηριζόταν από τις δολιοφθορές στις ελληνικές γέφυρες.
Η συνάντηση του Γούντχαουζ με τον Ζέρβα πραγματοποιήθηκε και ο τελευταίος, με δύναμη περίπου 90 ανδρών, ξεκίνησε στις 12 Νοεμβρίου για τη Στρώμη, προκειμένου να συναντήσει τη βρετανική ομάδα. Δύο μέρες αργότερα, στις 14 Νοεμβρίου, οι Ζέρβας και Βελουχιώτης συναντήθηκαν στη Βίνιανη της Ευρυτανίας και συζήτησαν για την επικείμενη επιχείρηση. Ο Ζέρβας προέτρεψε τον Βελουχιώτη να συμμετάσχει, όμως εκείνος περίμενε την έγκριση της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος για να αναλάβει δράση.
Στις 17 Νοεμβρίου ο Ζέρβας έφθασε στη σπηλιά του Μάιερς, όπου συζήτησαν τις λεπτομέρειες του σαμποτάζ. Και οι δύο συμφώνησαν πως ήταν απαραίτητη η συμμετοχή του ΕΛΑΣ, ώστε να διασφαλιστεί η επιτυχία της επιχείρησης. Στις 19 Νοεμβρίου συναντήθηκαν στο Μαυρολιθάρι με τον Βελουχιώτη, ο οποίος τελικά πείστηκε να συμμετάσχει.
Το σχέδιο
Το σχέδιο που καταρτίστηκε με τη σύμπραξη και των τριών πλευρών(Άγγλοι,Ζέρβας,Βελουχιώτης) προέβλεπε την εξουδετέρωση των δύο ιταλικών φυλακίων στα νότιο και βόρειο άκρα της γέφυρας για να μπορέσουν οι σαμποτέρ να υπονομεύσουν ακίνδυνα το βάθρο της γέφυρας. Η επίθεση θα γινόταν νύχτα, αρχικά 60 άνδρες του ΕΛΑΣ θα έκαναν επίθεση στο νότιο βάθρο όπου υπήρχε μεγαλύτερη εχθρική δύναμη,ενώ ταυτόχρονα 30 άνδρες του ΕΔΕΣ θα χτυπούσαν στο βόρειο βάθρο.Άμεσα θα ξεκινούσε η δουλειά των Άγγλων σαμποτέρ.Μικρότερες ομάδες θα έστηναν ενέδρες για να εμποδίσουν την πιθανή έλευση ενισχύσεων του εχθρού.Μια δύναμη ανδρών του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τον Νικηφόρο θα λειτουργούσε ως εφεδρεία για να επέμβει όπου χρειαστεί.
25 Νοεμβρίου 1942....ώρα 23:00
Με επιτυχία εκτελέστηκε η αποστολή των ανδρών του ΕΛΑΣ στο νότιο βάθρο και εξουδετερώθηκε κάθε εχθρική αντίσταση. Στο βόρειο όμως βάθρο σημειώθηκε εμπλοκή καθώς οι άνδρες του ΕΔΕΣ προς στιγμήν υποχώρησαν.Την κρίσιμη εκείνη στιγμή επενέβη η ομάδα του Νικηφόρου που κατά τον Μάιερς είχε περισσότερους άνδρες του Άρη και λιγότερους του Ζέρβα.
Οι Άγγλοι σαμποτέρ με επιτυχία υπονόμευσαν τα θεμέλια της γέφύρας και στις 1:30 μετά τα μεσάνυχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942 η γέφυρα του Γοργοποτάμου ανατινάχθηκε με μια εκκωφαντική έκρηξη που ακούστηκε σε ολόκληρη την κοιλάδα του Σπερχειού. Οι ανατινάξεις διέλυσαν δύο από τα μεσαία βάθρα, προκαλώντας την πλήρη κατάρρευση του κεντρικού τμήματος της γέφυρας. Ο θόρυβος της μάχης και ο ορυμαγδός των εκρήξεων ακουγόταν καθαρά μέχρι τη Λαμία,της οποίας οι κάτοικοι σαστισμένοι απορούσαν για το τι μπορεί να συνέβαινε. Η επιχείρηση,γνωστή πλέον ως «Ανατίναξη του Γοργοποτάμου», στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία.
Οι απώλειες ήταν ελάχιστες σε σχέση με το μέγεθος του εγχειρήματος: λίγοι τραυματίες στις ελληνικές δυνάμεις και μερικοί νεκροί Ιταλοί φρουροί. Οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ, του ΕΔΕΣ και οι Βρετανοί σαμποτέρ υπό τους Μάιερς και Γούντχαουζ αποσύρθηκαν στα βουνά πριν προλάβουν οι Ιταλοί να οργανώσουν αντεπίθεση.
Tα αποτελέσματα
Η επιχείρηση, όπως είδαμε, καθυστέρησε σχεδόν δύο μήνες και συνεπώς, οι λόγοι για τους οποίους είχε αρχικά αποφασιστεί δεν ίσχυαν πλέον στο σύνολό τους. Έτσι, η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου δεν είχε πια την ίδια στρατηγική σημασία που θα είχε αν πραγματοποιούνταν τον Σεπτέμβριο, όπως αρχικά σχεδίαζαν οι Βρετανοί.
Η μάχη του Ελ Αλαμέιν είχε ήδη κριθεί υπέρ των Συμμάχων, και οι γερμανοϊταλικές δυνάμεις βρίσκονταν σε υποχώρηση στη Βόρεια Αφρική. Σημειωτέον ότι, εβδομάδες πριν από την ανατίναξη της γέφυρας, οι προμήθειες του Ρόμελ έφταναν στην Αφρική από την Ιταλία μέσω Σικελίας, εξαιτίας της υποχώρησης των δυνάμεών του δυτικά.
Για να πετύχει το εγχείρημα της ανατίναξης της γέφυρας, η προϋπόθεση ήταν να συμπράξουν ο ΕΔΕΣ, ο ΕΛΑΣ και οι Άγγλοι.Η απουσία ενός εκ των τριών θα οδηγούσε στην αποτυχία τη δεδομένη χρονική στιγμή.Ήταν η μόνη φορά που ενωμένοι οι τρεις πόλοι της αντίστασης,ο ΕΛΑΣ,ο ΕΔΕΣ και οι Βρετανοί πολέμησαν τον κατακτητή.Θα µπορούσαν να υπάρξουν πολύ περισσότερες αντίστοιχες ενέργειες τα κατοπινά χρόνια εάν οι δύο µεγαλύτερες αντιστασιακές οργανώσεις δεν έβαζαν το ιδεολογικό και προσωπικό τους συµφέρον πάνω από το εθνικό και ενδεχοµένως εάν οι συµµαχικές δυνάµεις (αρχικά οι Βρετανοί και µετέπειτα οι Αµερικανοί) δεν εµπλέκονταν τόσο απροκάλυπτα στα εγχώρια πολιτικά τεκταινόµενα.
Όταν έγινε η επιχείρηση, τις πρώτες αυτές μέρες της παρουσίας Ελλήνων ανταρτών στα βουνά της Ρούμελης και της Ηπείρου, κανείς δεν θα ισχυριζόταν ότι υπήρχαν κόντρες και ίντριγκες μεταξύ των δύο ομάδων. Στα κατοπινά χρόνια, και καθώς η αντιπαλότητα ανάμεσα σε ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ ήταν πια δεδομένη, υπήρξαν ενοχλήσεις και παράπονα όσον αφορά τη «μοιρασιά της δόξας» και την απόδοση των εύσημων στην κάθε πλευρά.
Σκόπιμα είτε η μία είτε η άλλη πλευρά θέλησε να υποβαθμίσει τον ρόλο και τη συμμετοχή του άλλου στην επιχείρηση. Οι ίδιοι οι Βρετανοί, λόγω της προκατάληψής τους υπέρ του ΕΔΕΣ και κατά του ΕΑΜ, τόνισαν αργότερα τη συμμετοχή της ομάδας του Ζέρβα ως πιο σημαντική.Το BBC μετέδωσε με θριαμβευτικό τόνο το γεγονός που αποτέλεσε είδηση για όλη την εμπόλεμη Ευρωπη. Στις αναφορές τους βέβαια οι Άγγλοι δημοσιογράφοι τόνιζαν τη συμμετοχή του Ζέρβα και του ΕΔΕΣ,ξεχνώντας όμως την ομάδα του Βελουχιώτη.Οι ίδιοι οι Γερμανοί,πιθανότατα επηρεασμένοι από αυτό,αλλά και επειδή γνώριζαν ότι ο Ζέρβας ήταν άνθρωπος των Βρετανών,τον επικήρυξαν.
Πιο αξιόπιστες, ωστόσο, θεωρούνται οι πρώτες κρίσεις των αρχηγών της βρετανικής ομάδας. Ο υπαρχηγός Γουάντχαουζ τόνισε:
«Χωρίς τον Ζέρβα δε θα γινότανε, χωρίς τον Άρη δε θα πετύχαινε».
Ο επικεφαλής των Άγγλων σαμποτέρ, Μάιερς, στις πρώτες του αναφορές για την επιχείρηση σημείωνε:
«Αν και ο Ζέρβας, ως στρατιωτικός, ήταν πολύ πιο έμπειρος, μόνο χάρη στην παρέμβαση του Άρη (…) δεν επέμενε να ξεκινήσει η επίθεση μια ώρα νωρίτερα, προτού δηλαδή να καταλάβουν τα τμήματα τις θέσεις τους. Από τους δύο, στη διάρκεια της επιχείρησης, ο Άρης ήταν πιο ψύχραιμος. Όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά, ο Ζέρβας καταπτοήθηκε πολύ — κάτι χαρακτηριστικό για Έλληνες αξιωματικούς. Ο Άρης ταράχτηκε πολύ λιγότερο».
Η είδηση της ανατίναξης έκανε τον γύρο του κόσμου και προβλήθηκε δικαιολογημένο ως το μεγαλύτερο σαμποτάζ του β΄ παγκοσμίου πολέμου.Οι Γερμανοί αιφνιδιάστηκαν.γή. Αμέσως μετά την έκρηξη, ξεκίνησαν εκτεταμένες έρευνες στην περιοχή, προχώρησαν σε συλλήψεις και ανακρίσεις κατοίκων από τα γύρω χωριά, ενώ ορισμένοι εκτελέστηκαν κάτω από την γκρεμισμένη γέφυρα ως ύποπτοι συνεργασίας με τους αντάρτες. Παρότι δεν υπήρξαν μαζικά αντίποινα αμέσως μετά το γεγονός, εντάθηκαν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στη Στερεά Ελλάδα και γενικότερα η τρομοκρατία κατά του άμαχου πληθυσμού.Το σίγουρο είναι ότι αντιλήφθηκαν για τα καλά ότι οι Έλληνες είχαν περάσει στο στάδιο της ένοπλης αντίστασης και ότι από δω και πέρα θα αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα.
Για τους Βρετανούς η ύπαρξη στην Ελλάδα δικών τους αξιωματικών ήταν μια ευκαιρία για να εδραιώσουν την παρουσία τους στην περιοχή,οργανώνοντας και ελέγχοντας τον ένοπλο αγώνα κατά των κατακτητών.Το SOE πίστευε ότι αυτοί οι αξιωματικοί θα μπορούσαν να υπηρετήσουν με τον καλύτερο τρόπο την βρετανική πολιτική στην Ελλάδα.Για τους λόγους λοιπόν αυτούς τα μέλη της αποστολής έμειναν στην χώρα μας,εγκαινιάζοντας ουσιαστική τη μόνιμη βρετανική παρουσία στον ελληνικό χώρο.
Για το κίνημα των ανταρτών η ανατίναξη της γέφυρας απέδειξε τις μεγάλες δυνατότητες του ένοπλου αγώνα κατά των κατακτητών παρά τις επιφυλάξεις που διατυπώνονταν τότε εναντίον του.Οι αντιστασιακές ομάδες απέκτησαν φήμη και οι τάξεις τους πύκνωσαν, ιδίως του ΕΛΑΣ, από νέα μέλη.
Η ελληνική κυβέρνηση στο Κάιρο,ο βασιλιάς και όλος ο προπολεμικός κόσμος συνταράχθηκαν από το γεγονός καθώς ήταν μια έκπληξη η εμφάνιση για πρώτη φορά σε τόσο μεγάλη έκταση μια ενοπλης αντιστασιακής πράξης.
Για όλους αυτούς τους λόγους ο Γοργοπόταμος συνιστά ένα κομβικό γεγονός ένα ορόσημα για τις κατοπινές εξελίξεις στην Κατοχή αλλά και μετά την Απελευθέρωση και τον Εμφύλιο Πόλεμο.
---
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου