Η Κυρά της Ρω: Η ψυχή μιας σημαίας

  

Στη μικρή βραχονησίδα Ρω, απέναντι από το Καστελόριζο, έζησε για δεκαετίες μια γυναίκα που έγινε σύμβολο ελευθερίας, αυταπάρνησης και πίστης στην πατρίδα. Η Κυρά της Ρω, η Δέσποινα Αχλαδιώτη, σήκωνε καθημερινά την ελληνική σημαία, σιωπηλά αλλά με περηφάνια, σε ένα ακριτικό σύνορο που οι περισσότεροι αγνοούσαν την ύπαρξή του.

 

Μόνη της για χρόνια, με συντροφιά μονάχα τη φύση,τα ζώα και τη μνήμη του άντρα της,μα κυρίως την αίσθηση του καθήκοντος. Κάθε πρωί ύψωνε τη σημαία και κάθε βράδυ την κατέβαζε, σαν ένας μικρός στρατιώτης σε φυλάκιο. Δεν ήταν μόνο ένα κομμάτι ύφασμα αυτή η σημαία,ήταν η φωνή της Ελλάδας που δήλωνε την παρουσία της,εκεί που η σιωπή και η απουσία μπορούσαν να γίνουν επικίνδυνες.

Χωρίς αξιώματα,χωρίς τίτλους,χωρίς λόγια η γυναίκα αυτή αποδείκνυε κάθε μέρα πως η αγάπη για την πατρίδα θέλει μόνο πράξεις.

Η Δέσποινα Αχλαδιώτη, γνωστή σε όλους ως η Κυρά της Ρω, γεννήθηκε το 1890 στο Καστελόριζο, ένα από τα πιο ακριτικά νησιά της Ελλάδας. Η ζωή ήταν δύσκολη,γεμάτη κόπο και αγώνα, αλλά πάνω από όλα με τιμή και αξιοπρέπεια και αγάπη για τον τόπο της.

Με τον σύζυγό της  εγκαταστάθηκαν στη νησίδα Ρω το 1927, ένα μικρό βραχώδες νησί  δίπλα από  το  Καστελόριζο, το οποίο τότε ήταν εντελώς ακατοίκητο.Έζησαν εκεί απομονωμένοι, καλλιεργώντας  λίγα πράγματα και φροντίζοντας τα ζώα τους. Μετά  τον θάνατο του άντρα της, εκείνη παρέμεινε μόνη στο νησί για περίπου 40 χρόνια. Δεν έφυγε ποτέ.Κάθε μέρα, ύψωνε την ελληνική  σημαία στην κορυφή της Ρω,μια πράξη που δεν ήταν ούτε τυπική ούτε εύκολη. Ήταν μια καθημερινή δήλωση παρουσίας, αντίστασης και εθνικής αξιοπρέπειας, ιδίως σε εποχές που τα θαλάσσια σύνορα της Ελλάδας ήταν αντικείμενο διεκδικήσεων.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, φιλοξενούσε και περιέθαλπε Έλληνες και συμμάχους αγωνιστές. Η πράξη της να υψώνει καθημερινά τη σημαία, ακόμα και υπό απειλή, την έκανε σύμβολο πατριωτισμού και αυταπάρνησης.Το νησάκι Ρω δεν το εγκατέλειψε ποτέ ακόμη κι όταν το Καστελόριζο βομβαρδίστηκε από τους Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, το 1943. Για την προσφορά της βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1975), το Πολεμικό Ναυτικό, τη Βουλή των Ελλήνων και άλλους φορείς.

Η πολιτεία αναγνώρισε τη συμβολή της και της παρείχε φροντίδα μέσω του στρατού. Οι Έλληνες στρατιώτες ήταν οι μόνοι που την επισκέπτονταν και της παρείχαν βοήθεια. Ποτέ όμως δεν εγκατέλειψε τη Ρω.

Η Δέσποινα Αχλαδιώτη πέθανε στις 13 Μαΐου 1982. Με τιμές εθνικής ηρωίδας, ενταφιάστηκε στο νησί που αγάπησε και υπηρέτησε.Η μορφή της παραμένει ζωντανή. Στην άκρη του Αιγαίου, πάνω σε έναν βράχο που κοιτάζει το απέραντο γαλάζιο,κυματίζει ακόμα η ελληνική σημαία.Είναι αυτή η σημαία που με  τα ίδια της τα χέρια σήκωνε επί δεκαετίες.

 

Ο τάφος της Κυράς της ΡΩ

  

Χαρακτηριστικά είχε πει:

«Δεν τη φοβάμαι την ερημιά. Ποτέ δεν τη φοβήθηκα. Υπήρχαν χρόνια που αυτό εδώ το νησάκι, η Ρω, έμοιαζε με βασίλειο. Αυτός ήταν ο θρόνος μας. Μια ξεραμένη λεμονόφλουδα και γύρω της το μπλε. Ήμασταν εγώ, ο άντρας μου και το γαλάζιο. Αυτός ήταν ο λαός μας. Μπορεί να μην είχε φωνή, άλλαζε όμως αποχρώσεις, αμέτρητες αποχρώσεις και πρόσωπα, ανάλογα με τις εποχές και τις μέρες

 Τα ξερονήσια του Καστελόριζου και της Ρω τ’ αγαπώ. / Έμεινα μόνη μου το 1943 στο Καστελόριζο με την τυφλή μου μάνα, όταν έφευγαν όλοι οι κάτοικοι του νησιού στη Μέση Ανατολή και στην Κύπρο. Με την Ελληνική σημαία υψωμένη και την αγάπη για την Ελλάδα βαθιά ριζωμένη μέσα μου πέρασα όλες τις κακουχίες,βέβαια η ζωή στη Ρω δεν είναι και τόσο ευχάριστη, αλλά νιώθεις πιο πολύ την Ελλάδα, χαμένος όπως είσαι στο πέλαγος, λίγες εκατοντάδες μέτρα από τις Τουρκικές ακτές. Την Ελληνική Σημαία θέλω να μου τη βάλουν μαζί μου στον Τάφο».