Η Μ Α Χ Η της Κύπρου, Χούντα-Αττίλας-Δημοκρατία

Η 20ή Ιουλίου 1974 είναι η μέρα που σημάδεψε την  πορεία του κυπριακού Ελληνισμού αλλά και του Έθνους συνολικά.Είχε προηγηθεί το προδοτικό πραξικόπημα, μετά η  εισβολή,η διχοτόμηση,η προσφυγιά,η δημιουργία του ψευδοκράτους,όλα αυτά δημιούργησαν μια χαίνουσα πληγή 

γράφει ο Θάνος Δασκαλοθανάσης 

Τετρακόσια χρόνια μετά οι Τούρκοι πατούσαν και πάλι το πόδι τους στο νησί…Το 1571 ύστερα  από μεγάλη πολιορκία οι οθωμανικές δυνάμεις κατόρθωσαν να κάμψουν τις υπερασπιστικές δυνάμεις των Κυπρίων.Ακολούθησε η Τουρκοκρατία, η Αγγλική Κατοχή,οι κάτοικοι του νησιού δεν έπαψαν ποτέ να διαφυλάττουν και να διατρανώνουν τον ελληνικό τους χαρακτήρα.

Το 1974 η ιστορική νομοτέλεια επιβάλλει και πάλι τη δύναμή της. Μέσα σε αντίξοες συνθήκες η μεγαλόνησος δέχεται και πάλι το τουρκικό πλήγμα.Η μεγάλη γεωγραφική απόσταση ήταν πάντα ένα μειονέκτημα της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας. Η εκμηδένιση αυτού το μειονεκτήματος με αποστολή  το 1964 της ελληνικής μεραρχίας δεν ίσχυε πια, αφού από τον Δεκέμβρη του 67 η χούντα των Αθηνών είχε φροντίσει να την ανακαλέσει πίσω. 

 Εκείνο το καλοκαίρι του 1974  το Έθνος βίωνε τόσο πυκνά και δραματικά γεγονότα.Ο βαθύς διχασμός,η αυτοκαταστροφική πορεία που  κορυφώθηκε με το προδοτικό πραξικόπημα  έδωσε την αφορμή για την εισβολή.

Μέσα σε συνθήκες πόλωσης και με οξυμένα τα πολιτικά πάθη Κύπριοι και Ελλαδίτες κλήθηκαν να υπερασπιστούν την ακεραιότητα και την τιμή του νησιού. Και παρότι έμειναν μόνοι και απροστάτευτοι,εκτεθειμένοι από τα λάθη και την απρονοησία και εν τέλει την ανικανότητα της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας τους  έδωσαν τον αγώνα τους,ιδιαίτερα στη πρώτη φάση της εισβολής.Η βοήθεια που όλοι περίμεναν από την Ελλάδα δεν ήρθε ποτέ,ο αγώνας Κυπρίων και Ελλαδιτών υπονομεύτηκε,  αλλά κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν άξιζε.

Η κατάσταση στο νησί πριν την εισβολή 

Στην Κύπρο πέραν της ΕΛΔΥΚ(Ελληνική Δύναμη Κύπρου) που είχε εγκατασταθεί στο νησί βάσει των συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου ήδη από το 1960 ξεκίνησε η δημιουργία της Εθνικής Φρουράς.Από την άνοιξη του 1964 ως τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους μεταφέρθηκε και αναπτύχθηκε στην Κύπρο μέσα σε συνθήκες άκρας μυστικότητας  μια ελληνική μεραρχία δύναμης 8500 ανδρών που ενίσχυε σοβαρά την άμυνα του νησιού αλλά και τη διαπραγματευτική θέση της ένωσης.Στα τέλη του 1967 η ελληνική χούντα με μια εγκληματική ενέργεια πιεσμένη από επεισόδια με Τουρκοκύπριους και τις απειλές της Άγκυρας αποφασίζει να αποσύρει την Μεραρχία.Οι προβληματικές σχέσεις χούντας και Μακαρίου μετατρέπονται σε εχθρικές.

 Ο κυπριακός λαός θα διαιρεθεί σε "Μακαρικούς" και "Ενωτικούς",δίνοντας στη διαμάχη διαστάσεις εμφυλίου πολέμου.Πολλοί ενωτικοί αγωνιστές πιεσμένοι από την κυβέρνηση του Μακάριου θα προσκολληθούν στις επιδιώξεις της ελληνικής χούντας που από το 1973  ηγείται ο Ιωαννίδης.Οι σχέσεις   του με  τον Μακάριο καθίσταντο απροκάλυπτα εχθρικές.

Στην Αθήνα από τις  25 Νοεμβρίου 1973, μόλις λίγες ημέρες μετά την καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου (17 Νοεμβρίου 1973), ο  ταξιάρχος Ιωαννίδης, τότε επικεφαλής της ΚΥΠ και ισχυρός παράγοντας στο στρατό οργανώνει και εκτελεί πραξικόπημα κατά του Παπαδόπουλου.

 

Παπαδόπουλος και Ιωαννίδης, όταν ακόμα οι σχέσεις τους ήταν αγαστές

 

Ανατρέπει την ψευδο-«φιλελευθεροποίηση» που είχε προσπαθήσει να εφαρμόσει ο Παπαδόπουλος με τον διορισμό του Μαρκεζίνη ως πρωθυπουργό,δεν αναλαμβάνει επίσημα την εξουσία,παραμένοντας στο παρασκήνιο, αλλά εγκαθιστά ως «πρόεδρο» τον στρατηγό Φαίδωνα Γκιζίκη και ως πρωθυπουργό τον Αδαμάντιο Ανδρουτσόπουλο, ελέγχοντας πλήρως το καθεστώς από τα παρασκήνια.

 Στο τρίγωνο  των σχέσεων Ουάσιγκτον-Αθήνας-Άγκυρα  είχαν διαμορφωθεί νέα δεδομένα.Οι Ηνωμένες Πολιτείες προωθούσαν τη θέση τους στη Μέση Ανατολή σε βάρος της Σοβιετικής Ένωσης έχοντας πάντα στόχο τον έλεγχο της Κύπρου για γεωστρατηγικούς λόγους και ως σημαντική βάση στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ο τότε Υπουργός Εξωτερικών και Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, Χένρι Κίσινγκερ, θεωρούσε τον Ιωαννίδη έναν εύχρηστο και ελεγχόμενο ηγέτη, όσο παρέμενε προβλέψιμος και εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των ΗΠΑ.Υπάρχουν μαρτυρίες και έγγραφα που δείχνουν πως οι ΗΠΑ γνώριζαν για το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου,τον οποίο θεωρούσαν εχθρικό και φίλα προσκείμενο στη Μόσχα και δεν το απέτρεψαν,κάποιοι ιστορικοί λένε ότι το ανέχτηκαν ή σχεδόν ενθάρρυναν.Ο Κίσινγκερ πίστευε ότι μια διχοτομημένη Κύπρος ήταν «διαχειρίσιμη» για το ΝΑΤΟ. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις χειροτέρευαν καθώς απόκλιναν οι θέσεις τους για το Κυπριακό,με τον Ιωαννίδη να προκρίνει μονομερή λύση στην Κύπρο,και ταυτόχρονα στην Άγκυρα να παρατηρείται στροφή σε πιο εθνικιστικές θεσεις.

 Όταν ο Ιωαννίδης προχώρησε στο πραξικόπημα στην Κύπρο,ανεμπόδιστος από τους Αμερικανούς,ο Κίσινγκερ θέλησε χωρίς πια τον Μακάριο να πετύχει μια συμφωνημένη λύση στο νησί. Όταν ο Ιωαννίδης αρνήθηκε,θεωρώντας ότι οι Αμερικανοί δε θα αφήσουν τους Τούρκους να μπουν στην Κύπρο,ο Κίσινγκερ αν και γνώριζε,δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει την εισβολή.

 

 

Το σκηνικό στην Κύπρο συμπληρώνεται με τη διαμάχη χούντας-Μακάριου για τον έλεγχο της Εθνικής Φρουράς μέσω της οποίας η χούντα θέλει να έχει λόγο στις εξελίξεις στο νησί.Υπό αυτές τις συνθήκες οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό οδηγούν σε αδιέξοδο.

Η όξυνση των σχέσεων και το εμφυλιοπολεμικό κλίμα ήταν έντονο στο νησί.Απο τη μια η κυβερνητική πλευρά που κήρυττε την αδέσμευτη πορεία και στηριζόταν στο «εφεδρικό σώμα» ανεξάρτητο της Εθνικής Φρουράς,στελεχωμένο από ακραιφνείς Μακαρικούς. Από την άλλη η ΕΟΚΑ Β΄ που αποτελούνταν από παλιούς αγωνιστές και όλους εκείνους που ήθελαν την ένωση με την Ελλάδα. Ίδιες ιδέες είχαν και οι περίπου 700 αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς που θεωρούνταν ότι ταυτίζονταν με την χούντα των Αθηνών.

Στο παρασκήνιο και μετά τον αιφνιδιαστικό θάνατο του  ηγέτη της ΕΟΚΑ Γρίβα στις 24 Ιανουαρίου 1974 το καθεστώς Ιωαννίδη άρχίζει να ασκεί έντονη πίεση στον Μακάριο, ελέγχοντας πλήρως την ΕΟΚΑ Β΄ με την πρακτική των επιθέσεων σε αστυνομικά τμήματα, δολιοφθορών κα απαγωγών αντιφρονούντων. Η ιδέα για την ανατροπή του Μακάριου φαίνεται πως κερδίζει έδαφος στο μυαλό του Ιωαννίδη αλλά βεβαίως και σε Αμερικανούς διπλωμάτες.

Η αφορμή δίνεται από την κυβέρνηση της Κύπρου που στο μεταξύ είχε καταφέρει να εξαρθρώσει μέρος της ΕΟΚΑ Β΄και να συλλάβει κάποια στελέχη της. Επόμενο βήμα είναι η προσπάθεια να ελέγξει τη δράση της Εθνικής Φρουράς.Με επιστολή του προς την ελληνική κυβέρνηση ο Μακάριος ζητά την άνακληση της Εθνικής Φρουράς και τον τερματισμό της ΕΟΚΑ Β΄ και καταλήγει:

«Δεν επιθυμώ διακοπήν της συνεργασίας μου μετά της Ελληνικής Κυβερνήσεως.Δέον όμως, να ληφθή υπ’ όψιν, ότι δεν είμαι διορισμένος νομάρχης ή τοποτηρητής εν Κύπρω της Ελληνικής Κυβερνήσεως, αλλ’ εκλεγμένος ηγέτης μεγάλου τμήματος του Ελληνισμού και απαιτώ ανάλογον προς εμέ συμπεριφοράν του Εθνικού Κέντρου».

Μια δεύτερη απόφαση του Μακαρίου που είχε αντίκτυπο στη μαχητική ικανότητα της Εθνικής Φρουράς αφορούσε την μείωση της στρατιωτικής θητείας από 24 στους 14 μήνες με αποτέλεσμα τη συρρίκνωση στους 5.000 στρατιώτες από τους 11.000 που υπήρχαν μέχρι τότε.Η απόφαση βέβαια,είκοσι μερες πριν την εισβολή,δεν   πρόλαβε να υλοποιηθεί,έδειχνε όμως άγνοια κινδύνου και έφερε μια χαλάρωση στις τάξεις του στρατού.

Η επιστολή  και τα νέα από την Κύπρο θα επιταχύνουν την ανειλημμένη απόφαση για πραξικόπημα και ανατροπή του Μακάριου.

Το πραξικόπημα κατά του Μακάριου

Στις 15 Ιουλίου 1974 στις 8 το πρωί εκτυλίσσεται το πραξικόπημα του καθεστώτος Ιωαννίδη από τις δυνάμεις της Εθνοφρουράς με σκοπό την  ανατροπή του Μακάριου και τη δολοφονία του.

 

 

Το Προεδρικό Μέγαρο της Κύπρου βομβαρδισμένο 

Βασικός στόχος είναι το προεδρικό μέγαρο,το ραδιόφωνο και οι τηλεπικοινωνίες,η Αρχιεπισκοπή και το αεροδρόμιο.Μάχες γίνονται γύρω από το περικυκλωμένο προεδρικό μέγαρο από τις δυνάμεις της εθνοφρουράς.Τον πρόεδρο Μακάριο υπερασπίζονται το εφεδρικό σώμα και παραστρατιωτικές δυνάμεις.Οι συγκρούσεις μεταδίδονται σε γύρω στρατόπεδα,στην Αρχιεπισκοπή όπου την υπερασπίζονται άνθρωποι του Μακάριου.Ο ίδιος ο Αρχειπίσκοπος καταφέρνει να διαφύγει από την δυτική είσοδο του Μεγάρου με κατεύθυνση την Πάφο.Το απόγευμα της ίδιας μέρας το ελληνικό πραξικόπημα έχει εδραιωθεί στην πρωτεύουσα.Από την Πάφο όπου βρίσκεται ο Μακάριος,οργανώνεται μια τελευταία προσπάθεια αντίστασης.Θα γίνουν αιματηρές μάχες ανάμεσα σε «Μακαρικούς» και ανθρώπους της ΕΟΚΑ Β΄. Δυνάμεις της Εθνικής Φρουράς κινούνται προς την Πάφο και ο Μακάριος τελικά φυγαδεύεται με αγγλικό ελικόπτερο στο Λονδίνο. Νέος πρόεδρος ορκίζεται ο Νικόλαος Σαμψών.

Κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος θα σκοτωθούν εκατοντάδες Κύπριοι και Ελλαδίτες,θα διαπραχθούν ωμότητες και ειδεχθή εγκλήματα και από τις δυο πλευρές,βαθαίνοντας το μίσος και το χάσμα ανάμεσα στις δυο πλευρές,λίγες μέρες πριν την εισβολή των Τούρκων. Η εφαρμογή των επιχειρησιακών σχεδίων για την αντιμετώπισή της  θα είναι  δυσχερής,η μαχητική ικανότητα μειωμένη αφού οι μονάδες μετακινούνται από τις θέσεις τους για την επιτυχία του πραξικοπήματος και  αξιωματικοί και οπλίτες είναι επηρεασμένοι και διχασμένοι από τα γεγονότα.Η Κύπρος ζει τον δικό της εμφύλιο,λίγο πριν την έκρηξη της τραγωδίας.

 

Οι προετοιμασίες των Τούρκων 

Ο ρόλος των Τουρκοκύπριων 

Οι προετοιμασίες των Τούρκων για την εισβολή στην Κύπρο δεν ήταν αυθόρμητες ούτε έγιναν σε λίγες μέρες μετά το πραξικόπημα.Αντιθέτως, η Τουρκία είχε σχεδιάσει και προετοιμάσει στρατιωτικά σενάρια εισβολής πολλά χρόνια πριν,οργανώνοντας  πολεμικά τους Τουρκοκύπριους από τη δεκαετία του 1950 και ιδιαίτερα μετά τις διακοινοτικές συγκρούσεις του 1963–64.Ουσιαστικά,δημιούργησε έναν παραστρατιωτικό και ημιτακτικό στρατό, πλήρως καθοδηγούμενο  από το  τουρκικό κράτος και τις μυστικές του υπηρεσίες. Το 1958  ιδρύθηκε μυστικά ο ΤΜΤ (Οργάνωση Τουρκικής Αντίστασης) με τη βοήθεια του τουρκικού στρατού και των μυστικών υπηρεσιών.Σκοπός ήταν η αντιμετώπιση της ΕΟΚΑ και αποτροπή της Ένωσης με την Ελλάδα.Ήταν παραστρατιωτική οργάνωση  που εκπαίδευε μέλη σε όπλα, αντάρτικο πόλης και δολιοφθορά,ενώ ο εξοπλισμός και η καθοδήγηση γινόταν από την Άγκυρα.Από το 1964 και μετά, εκατοντάδες Τουρκοκύπριοι στάλθηκαν στην Τουρκία για εκπαίδευση και επιστρέφοντας μυστικά αναλάμβαναν τη διοίκηση τοπικών μονάδων του ΤΜΤ. Μετά τα γεγονότα του 1963–64, οι Τουρκοκύπριοι αποσύρθηκαν σε θύλακες, δηλαδή σε περιοχές που ελέγχονταν στρατιωτικά από την ΤΜΤ και τους ενόπλους.Εκεί με πλήρη στρατιωτική οργάνωση έγινε στρατολόγηση ανδρών,ενώ τα χωριά οχυρώνονταν και είχαν πολεμικές ζώνες άμυνας.

Το 1974, λίγο πριν την εισβολή, οι Τουρκοκύπριοι είναι οργανωμένοι σαν εφεδρικός στρατός που θα υποστήριζε την απόβαση: δίνουν πληροφορίες,οδηγούν τουρκικά στρατεύματα σε καίρια σημεία,πραγματοποιούν επιθέσεις κατά Ελληνοκυπρίων σε περιοχές μεικτές. Κατά τη διάρκεια της εισβολής οι Τουρκοκύπριοι θα παίξουν  βοηθητικό και συμπληρωματικό ρόλο στον τουρκικό στρατό.Η Άγκυρα θα τους χρησιμοποιήσει ως εσωτερική δύναμη επιτήρησης, ώστε να διατηρήσει τον έλεγχο πίσω από τη γραμμή μετώπου.

Πέρα από αυτό οι Τούρκοι διαθέτουν ένα μεγάλο στρατό,εξοπλισμένο από τους Αμερικάνους,σχετικά σύγχρονο,ενώ για την επιχείρηση κατά της Κύπρου συμμετέχουν 40.000 στρατιώτες με κύρια δύναμη την 39η Μεραρχία,που είχε συγκροτηθεί από το 1964 αποκλειστικά και μόνο για να χρησιμοποιηθεί για την εισβολή στο νησί.Θα χρησιμοποιηθούν επίσης πεζοναύτες,καταδρομείς και αλεξιπτωτιστές. 

Το επιχειρησιακό σχέδιο προέβλεπε ότι η επίθεση θα άρχιζε με μαζικούς βομβαρδισμούς κατά στρατιωτικών στόχων,κατόπιν απόβαση δυτικά της Κερύνειας,ρίψη αλεξιπτωτιστών στον τουρκικό θύλακα βόρεια της Λευκωσίας.Στόχος μέσα στην πρώτη μέρα ήταν η κατάληψη της Κερύνειας και η συνένωση του λιμανιού με τον  τουρκοκυπριακό  θύλακα βόρεια της Λευκωσία με τελικό προορισμό το αεροδρόμιο.

Τις παραμονές της εισβολής το σύνολο των ελληνικών δυνάμεων στο νησί είναι περίπου 11.500 άνδρες.Οι 9.500  Κύπριοι,1,200 ανήκουν στην ΕΛΔΥΚ και οι υπόλοιποι 800  Ελλαδίτες αξιωματικοί της Εθνοφρουράς.Ο εξοπλισμός είναι πεπαλαιωμένος,κυρίως ρωσικής προέλεσης,κατάλοιπα του β΄παγκοσμίου πολέμου,ενώ χρησιμοποιούνται βρετανικά οχήματα που τα έχουν αποσύρει οι Άγγλοι ως ακατάλληλα.Το σχέδιο άμυνας με τον κωδικό "Αφροδίτη"  ορίζει κέντρο βάρους της αμυντικής προσπάθειας την Αμμοχώστο, Λευκωσία, Κερύνεια, με έμφαση στην πρώτη.

 Σαφέστατα υπήρχε έλλειψη συντονισμού μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας, Εθνικής Φρουράς και Ελλάδας,με παράλληλες στρατιωτικές δομές,την ΕΛΔΥΚ,Εθνική Φρουρά, ΕΟΚΑ Β΄,παραστρατιωτικές ομάδες. Η άμυνα της Κύπρου πριν την εισβολή του 1974 είναι  ανομοιογενής και στρατιωτικά ανεπαρκής απέναντι σε οργανωμένο στρατό όπως ο τουρκικός και το πιο επικίνδυνο χωρίς συνοχή λόγω του διχασμού που επικρατεί στο νησί.

Η Τουρκία άρχισε να προετοιμάζεται για την εισβολή στην Κύπρο πριν ακόμη της ανακήρυξης της Κυπριακής Δημοκρατίας ως ανεξάρτητο κράτος το 1960 επειδή οι συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου δεν ικανοποιούσαν τους στόχους της.Για τον σκοπό αυτό άρχισε να αυξάνει τις αεροπορικές και αποβατικές της δυνάμεις.Τα σχέδια υπήρχαν και ο συναγερμός σήμανε αμέσως μετά το προδοτικό πραξικόπημα που έδινε πάτημα στην Άγκυρα ως εγγυήτρια δύναμη για εισβολή. Οι προετοιμασίες ήταν πυρετώδεις σε λιμάνια,αεροδρόμια της νότιας Τουρκίας,ενώ στα στρατολογικά γραφεία των Αδάνων και της Μερσίνας χιλιάδες Τούρκοι φανατικά ζητούσαν να καταταγούν.Στις 18 Ιουλίου κατέφθασαν στην περιοχή τα συντάγματα καταδρομών και αλεξιπτωτιστών που επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν.Παράλληλα προετοιμασίες έκαναν οι Τουρκοκύπριοι,ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι τουρίστες ειδοποιήθηκαν να εγκαταλείψουν το βόρειο τμήμα του νησιού.

Στο Αρχηγείο Ενόπλων Δυνάμεων αλλά και στην ΚΥΠ  από τις 18 Ιουλίου κατέφθαναν συνεχώς πληροφορίες για επικείμενη εισβολή εντός 48 ωρών.Ωστόσο η Αθήνα καθησύχαζε την Λευκωσία και συνιστούσε αυτοσυγκράτηση αξιολογώντας ότι επρόκειτο για ασκήσεις του τουρκικού ναυτικού ή επίδειξη δύναμης.Υπήρχαν και τα παλαιότερα γεγονότα της κρίσης του ΄64 όποτε οι Τούρκοι προέβησαν τότε μόνο σε βομβαρδισμούς και του ΄67 όταν δεν έκαναν τελικά απόβαση,αφού όμως πρώτα έγινε δεκτός ο όρος τους για απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας.Η εκτίμηση ότι δε θα τολμούσαν οι Τούρκοι επιθετική κίνηση οφειλόταν προφανώς σε πληροφορίες του αόρατου δικτάτορα Ιωαννίδη από τη CIΑ και τις ΗΠΑ που έλεγαν ότι η Τουρκία δεν θα επενέβαινε στο νησί,αν έφευγε από τη μέση ο Μακάριος.Στη νάρκωση της ελληνικής πλευράς συνέβαλαν οι Τούρκοι ορίζοντας για το Σάββατο 20 Ιουλίου τη διεξαγωγή της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης προς λήψη αποφάσεων.Είχε παγιωθεί η εικόνα ότι τίποτα δεν θα γινόταν,ενώ στην πραγματικότητα η εισβολή ήταν θέμα ωρών….

Στη Λευκωσία η Εθνική Φρουρά επικεντρώθηκε όλες αυτές τις ημέρες στην παγίωση του νέου καθεστώτος μετά το πραξικόπημα, με τις κύριες δυνάμεις να είναι ακόμα στην πρωτεύουσα και να μην έχουν επιστρέψει στις θέσεις τους.Το γεγονός αυτό,της αποψίλωσης της άμυνας του νησιού λόγω του πραξικοπήματος ασφαλώς και το γνώριζαν οι Τούρκοι.

 Σε διπλωματικό επίπεδο την κατάσταση επιβάρυνε, χωρίς να αξιολογήσει σωστά τα δεδομένα, ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος.Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Αρχιεπίσκοπος μέχρι την τελευταία στιγμή δεν πίστευε ότι μπορεί ελληνικά όπλα να στραφούν κατά της Κύπρου.Πάνω στην οργή του για την ανατροπή του από την ελληνική χούντα που δεν μπορούσε να κατανοήσει, παρουσιάστηκε στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ και εκτόξευσε λίβελο κατά της χούντας,μιλώντας για ελληνική εισβολή στην Κύπρο που επηρεάζει και τους Τουρκοκύπριους,που όμως οι ξένοι το εξέλαβαν ότι ήταν κατά της Ελλάδας.Ασφαλώς και οι Τούρκοι δεν περίμεναν τον Μακάριο για να εισβάλλουν,όμως βρήκαν βάσιμο επιχείρημα για να δικαιολογηθούν στη διεθνή κοινότητα.

Το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 ήταν η τελευταία πράξη ισχύος της χούντας των Αθηνών.Από την επόμενη,όπως θα φανεί με τις κατοπινές εξελίξεις,οι αποφάσεις μεταφέρονται στα πραγματικά κέντρα ισχύος,στην Άγκυρα και στην Ουάσιγκτον.Μέχρι και την πτώση της η χούντα θα είναι κομπάρσος...